Надидам хешро то ҷилваи ҳасан туро дидам

ندیدم خویش را تا جلوهٔ حسن ترا دیدم

Гушӯдам то биравят дида ҳамчун шамъи коҳидм

گشودم تا برویت دیده همچون شمع کاهیدم

Ҳаво гирад чу оҳами нола занҷир бархезад

هوا گیرد چو آهم نالهٔ زنجیر برخیزد

Ба ёди туррае бар хеши шабҳо бскаҳи печидам

به یاد طره ای بر خویش شبها بسکه پیچیدم

Ба роҳи интизор ӯ фишори ғами з бас хӯрдам

به راه انتظار او فشار غم ز بس خوردم

Шудам як қатраи хӯн ва чу ашк аз дидаи пошидм

شدم یک قطرهٔ خون و چو اشک از دیده پاشیدم

Ба завқи шоҳиди ёдат ки ҳасанаши боди рӯзи афзӯн

به ذوق شاهد یادت که حسنش باد روز افزون

Даруни хилвати дил чун нафаси худро бдздидм

درون خلوت دل چون نفس خود را بدزدیدم

Шароби васл дар коми дилам кӣ чошнӣ бахшад

شراب وصل در کام دلم کی چاشنی بخشد

зи бас бо шоҳиди ёди ту умрии шавқи варзедам

ز بس با شاهد یاد تو عمری شوق ورزیدم

Набӯд аз ошиқу маъшӯқи номӣ дар ҷаҳони пайдо

نبود از عاشق و معشوق نامی در جهان پیدا

Ки ман хӯн будам ва аз чашм ҳасрат ме таровидам

که من خون بودم و از چشم حسرت می تراویدم

Чаро бар худ нболми зини шарафи комшб чу моҳи нав

چرا بر خود نبالم زین شرف کامشب چو ماه نو

Саропо лаб шудам аз шавқу рухсор ту бӯседам

سراپا لب شدم از شوق و رخسار تو بوسیدم

Саропоем чунон лабрези саҳбоӣ хаёлаш шуд

سراپایم چنان لبریز صهبای خیالش شد

Ки аз ҳар қатраи хӯни худ призодии трошидм

که از هر قطره خون خود پریزادی تراشیدم

Замин бошад кафан аз лаҷаи озодии табъам

زمین باشد کفن از لجهٔ آزادی طبعم

Фалаки мушти ғуборӣ бар ҳаво аз дашти таҷредам

فلک مشت غباری بر هوا از دشت تجریدم

Ба домон нигоҳ овехтам хунини дили худ ро

به دامان نگاه آویختم خونین دل خود را

Ба ин найранг дар чашми яқинаш ҷилва гардидам

به این نیرنگ در چشم یقینش جلوه گردیدم

Ба фикри рангу бӯеи дастаи бастами лолау райҳон

به فکر رنگ و بویی دسته بستم لاله و ریحان

Ба ёди зулфу рӯе дар гулу сунбули бғлтидм

به یاد زلف و رویی در گل و سنبل بغلطیدم

Ману тавсифи ранг ва бӯ барошуфтам зи фикри худ

من و توصیف رنگ و بو برآشفتم ز فکر خود

Ману таърифи зулфу рӯи зи табъ хеш ранҷидам

من و تعریف زلف و رو ز طبع خویش رنجیدم

Шаҳиро чун набошам манқибати гӯ каз нами лутфаш

شهی را چون نباشم منقبت گو کز نم لطفش

Ба фарқ арш бошад сояи густари нахли умедам

به فرق عرش باشد سایه گستر نخل امیدم

Эмоми дайну дунёи ҷаъфари содиқ ки то номаш

امام دین و دنیا جعفر صادق که تا نامش

Брондм бар забони худро буруни зин хокдон дидам

براندم بر زبان خود را برون زین خاکدان دیدم

Нагӯйӣ ҳамчуи исои чори гомӣ бар фалак рафтам

نگویی همچو عیسی چار گامی بر فلک رفتم

Ки гулҳои араб аз равзаи арши барин чидам

که گلهای عرب از روضهٔ عرش برین چیدم

Чу дидам гӯши броўози мадҳ ӯ малоик ро

چو دیدم گوش برآواز مدح او ملائک را

Дар он гулзори пари файзи ин рубоиро сроиидм

در آن گلزار پر فیض این رباعی را سراییدم