эй туро парвона шуд бар оташи рухсори гул

ای ترا پروانه شد بر آتش رخسار گل

Боли афшон бар гул рӯй ту булбули вори гул

بال افشان بر گل روی تو بلبل وار گل

То саҳар аз ғунча дар фикри даҳони танги тест

تا سحر از غنچه در فکر دهان تنگ تست

Сар ба зонуӣ хамӯшӣ бо дили афкори гул

سر به زانوی خموشی با دل افکار گل

Ҳар ки шуд рӯй ту шамъи маҳфили андеша аш

هر که شد روی تو شمع محفل اندیشه اش

Рехт дар ҷайбу канор аз дидаи хўнбори гул

ریخت در جیب و کنار از دیدهٔ خونبار گل

Май намояди оризат аз ҳалқаи зулфи сиёҳ

می نماید عارضت از حلقهٔ زلف سیاه

Дода аз файзи ҳаво ё шохи сунбули бори гул

داده از فیض هوا یا شاخ سنبل بار گل

Соғари айшаши зи хӯни дил лаболаб гашта аст

ساغر عیشش ز خون دل لبالب گشته است

Бскаҳ дорад хорхори он гул бе хори гул

بسکه دارد خارخار آن گل بی خار گل

Аз прпрўиии димоғи дил мушавваш шуд маро

از پرپرویی دماغ دل مشوش شد مرا

Каз ду зулфаш башнавад бӯе агар якбори гул

کز دو زلفش بشنود بویی اگر یکبار گل

Май дӯд ҳамчун шарар дар коғаз оташ зада

می دود همچون شرر در کاغذ آتش زده

Ҳар тарафи девонаи сон дар соҳати гулзори гул

هر طرف دیوانه سان در ساحت گلزار گل

Бскаҳ ҳар узви бути ман дар сафо ҳамчун гуласт

بسکه هر عضو بت من در صفا همچون گلست

Дастаи дастаи гўиё аз риштаи зуннори гул

دسته دسته گوییا از رشتهٔ زنار گل

Об шуд шӯхи ман аз шарми ҳуҷуми ошиқон

آب شد شوخ من از شرم هجوم عاشقان

намедиҳад ӣнҷои гулоб аз гармии бозори гул

می دهد اینجا گلاب از گرمی بازار گل

Ошиқонро дида хўнбор созад срхрўӣ

عاشقان را دیدهٔ خونبار سازد سرخروی

Гулбуни ҳасанати чунон каз бодаи оради бори гул

گلبن حسنت چنان کز باده آرد بار گل

Субҳдам аз оташи саҳбо ки шуд гулгашти боғ

صبحدم از آتش صهبا که شد گلگشت باغ

Ҳар қадар афрӯхтӣ гардид бе миқдори гул

هر قدر افروختی گردید بی مقدار گل

Гар ҳама дардаст ҷом май сарат гирдам бигир

گر همه درد است جام می سرت گردم بگیر

‏ то ба коми дили тавонам чид азон рухсори гул

‏ تا به کام دل توانم چید ازان رخسار گل

Фии алмисл гар шуд ғубор олуд оби ҷӯйбор

فی المثل گر شد غبار آلود آب جویبار

Кӣ фитад аз обу ранги хеш дар гулзори гул

کی فتد از آب و رنگ خویش در گلزار گل

Толиби оби ҳаётӣ май ба ҳамворӣ бануш

طالب آب حیاتی می به همواری بنوش

Ҳамчуи оби ҷӯ ки сӯй худ кашад ҳамвори гул

همچو آب جو که سوی خود کشد هموار گل

Бингар аз гулзори ҳоли корвони умр ро

بنگر از گلزار حال کاروان عمر را

Сарв май бандади миён ва май кушояди бори гул

سرو می بندد میان و می گشاید بار گل

Васфи гулшани гӯии ҷӯё каз забони рангу буи

وصف گلشن گوی جویا کز زبان رنگ و بوی

намекунад бе ихтиёри авсофи худ такрори гул

می کند بی اختیار اوصاف خود تکرار گل

Дар чунин фаслӣ чаҳ ғам каз инбисоти навбаҳор

در چنین فصلی چه غم کز انبساط نوبهار

Ғунча осо шуд гиреҳ дар синаи аФгори гул

غنچه آسا شد گره در سینهٔ افگار گل

Мужда май навашон ки аз кайфияти обу ҳаво

مژده می نوشان که از کیفیت آب و هوا

Соғар лабрез мегардид бар дастори гул

ساغر لبریز می گردید بر دستار گل

Аҳли сӯратро брнг , арбоби маъниро ба буи

اهل صورت را برنگ، ارباب معنی را به بوی

Дил ба найрангии з ҳар кас май баради айёри гул

دل به نیرنگی ز هر کس می برد عیار گل

Сарвқадонро ҳавои боғ хандон карда аст

سروقدان را هوای باغ خندان کرده است

Бо насими субҳдам май резад аз ашҷори гул

با نسیم صبحدم می ریزد از اشجار گل

Бе май аз кайфият гулзор натавон баҳра ёфт

بی می از کیفیت گلزار نتوان بهره یافت

Соғари холӣ буд дар дидаи ҳушёри гул

ساغر خالی بود در دیدهٔ هشیار گل

Ҳамчунон каз синаи пурдоғи хезади нахли оҳ

همچنان کز سینهٔ پرداغ خیزد نخل آه

Карда аз ҷӯши нимув то решаи ашҷори гул

کرده از جوش نمو تا ریشهٔ اشجار گل

Ҳар саҳари мавҷи ҳаво май пошад аз шабнами гулоб

هر سحر موج هوا می پاشد از شبنم گلاب

То зи хоб ноз гардад дар чамани бедори гул

تا ز خواب ناز گردد در چمن بیدار گل

Шуд ҳаво аз баси нишоти ангези пери чархи ҳам

شد هوا از بس نشاط انگیز پیر چرخ هم

Зад зи хуршеди барин бар гунбади дастори гул

زد ز خورشید برین بر گنبد دستار گل

Буии гул дар соҳати гулшани абири афшон шуда

بوی گل در ساحت گلشن عبیر افشان شده

ё фишондаи гирди роҳи ҳайдари каррори гул

یا فشانده گرد راه حیدر کرار گل

Онкии боди гулшани халқаш чу бар дарёи вазад

آنکه باد گلشن خلقش چو بر دریا وزد

Ғунча сон гардад гуҳар дар қаъри дарёи бори гул

غنچه سان گردد گهر در قعر دریا بار گل

Гар ҳаводорӣ кунад ҳифзаши мизоҷи даҳр ро

گر هواداری کند حفظش مزاج دهر را

Чори фасл аз ҷӯши об ва ранг гардад чори гул

چار فصل از جوش آب و رنگ گردد چار گل

То бимолад бар ғубори роҳаш аз рӯй ниёз

تا بمالد بر غبار راهش از روی نیاز

Гашта дар саҳни гулистони ҷумлаи тани рухсори гул

گشته در صحن گلستان جمله تن رخسار گل

Хорхори равза Эй дорам ки дар ваии субҳу шом

خارخار روضه ای دارم که در وی صبح و شام

Ҳар тарафи резади зи нақши ҷабҳаи зуввори гул

هر طرف ریزد ز نقش جبههٔ زوار گل

Ҳамчуи булбул ҳар саҳаргаҳ гашта бо боди насим

همچو بلبل هر سحرگه گشته با باد نسیم

Дар таманнои тавофи марқадаши тайёри гул

در تمنای طواف مرقدش طیار گل

То забонӣ дар хури тавсиф ӯ сомон диҳад

تا زبانی در خور توصیف او سامان دهد

Булбули мадҳат саро бигрифта дар минқори гул

بلبل مدحت سرا بگرفته در منقار گل

Ман куҷоу ҳақи мадҳатсанҷӣ зотши куҷо

من کجا و حق مدحت سنجی ذاتش کجا

Ар забонам мекунад зини ҷуръати истиғфори гул

ار زبانم می کند زین جرأت استغفار گل

ӣнқадар донам ки бар фарқи камол хеш зад

اینقدر دانم که بر فرق کمال خویش زد

Офариниш аз вуҷӯди ҳайдари каррори гул

آفرینش از وجود حیدر کرار گل

То магари рӯзии нисори раҳгузор ӯ кунад

تا مگر روزی نثار رهگذار او کند

Бастаи дил аз ғунчагӣ бар дарҳаму динори гул

بسته دل از غنچگی بر درهم و دینار گل

Бар насимӣ каз ғубори даргааши орад ба бом

بر نسیمی کز غبار درگهش آرد به بام

намекунад мушти зари худ ҳар саҳари эсори гул

می کند مشت زر خود هر سحر ایثار گل

Дар фазои гулшани халқаши зи баҳри ошён

در فضای گلشن خلقش ز بهر آشیان

Оварад булбул ба ҷои хор дар минқори гул

آورد بلبل به جای خار در منقار گل

Рӯзи ҳиҷои ханҷараши лухти дили душмани рабӯд

روز هیجا خنجرش لخت دل دشمن ربود

Рехт аз боди баҳорӣ ё ба рӯй хори гул

ریخت از باد بهاری یا به روی خار گل

Душманонашро ба тани захм аз дами шамшер ӯ

دشمنانش را به تن زخم از دم شمشیر او

Тоза мегардад чунон каз оби дарёи бори гул

تازه می گردد چنان کز آب دریا بار گل

Ғозёнро дар рикобаши теғҳо пурхӯн буд

غازیان را در رکابش تیغها پرخون بود

ё збоди баҳории рехт дар анҳори гул

یا زباد بهاری ریخت در انهار گل

Рӯзу шабро карда домани доман аз фарти карам

روز و شب را کرده دامن دامن از فرط کرم

Боғбони гулшани алтоф ӯ эсори гул

باغبان گلشن الطاف او ایثار گل

Шомро бар сари гул сӯрӣ зад аз ҷӯши шафақ

شام را بر سر گل سوری زد از جوش شفق

Рехт дар ҷайби саҳарро собиту сайёри гул

ریخت در جیب سحر را ثابت و سیار گل

Ман кӣми ҷӯё ки дар васфаши тавонам дам задан

من کیم جویا که در وصفش توانم دم زدن

Гарчи пеши шеъри рангинам буд чун хори гул

گرچه پیش شعر رنگینم بود چون خار گل

Дар санои пироӣиш бо ин фасоҳати оҷизам

در ثنا پیرائیش با این فصاحت عاجزم

Бо вуҷӯди сад забон орӣаст аз гуфтори гул

با وجود صد زبان عاریست از گفتار گل

Аз нафаси мурғи дуоро ба ки болу пари даҳум

از نفس مرغ دعا را به که بال و پر دهم

Ҳамчуи боди субҳдам каз вай шавад тайёри гул

همچو باد صبحدم کز وی شود طیار گل

То буд дар рӯзгори ойини наврӯзу баҳор

تا بود در روزگار آئین نوروز و بهار

То бирӯяд хор бар девор ва дар гулзори гул

تا بروید خار بر دیوار و در گلزار گل

Гулбуни орад дар риёзи душманонаши хори бор

گلبن آرد در ریاض دشمنانش خار بار

Хорбн дар бӯстони дӯстонаши бори гул

خاربن در بوستان دوستانش بار گل

Ин қасидаро нуҳуми гулдастагар номаш сазост

این قصیده را نهم گلدسته گر نامش سزاست

Даста алҳақ бастаам аз риштаи афкори гул

دسته الحق بسته ام از رشتهٔ افکار گل