Ба синаам нафас аз ҷӯши ғами наёбади роҳ

به سینه ام نفس از جوش غم نیابد راه

Чу лола дар дил хӯн гаштаам гиреҳ шуд оҳ

چو لاله در دل خون گشته ام گره شد آه

Сиришки ман шуда аз хӯни дили қабои гулгун

سرشک من شده از خون دل قبا گلگون

зи паҳлавӣ дгарӣ гашта худнамо чун моҳ

ز پهلوی دگری گشته خودنما چون ماه

зи ҷӯши ашки ҷгргўн ба ёди лаъли лабӣ

ز جوش اشک جگرگون به یاد لعل لبی

Маро чу риштаи ёқӯти гашти тори нигоҳ

مرا چو رشتهٔ یاقوت گشت تار نگاه

Кунӣ чу азми тамошои боғи ғунчаи зи шавқ

کنی چو عزم تماشای باغ غنچه ز شوق

Бар осмон фиканд ҳамчуи офтоби кулоҳ

بر آسمان فکند همچو آفتاب کلاه

Дар интизори ту монанди нақши пои чашмам

در انتظار تو مانند نقش پا چشمم

Фикандааст бисоти нигоҳ бар сари роҳ

فکنده است بساط نگاه بر سر راه

зи ҳодисоти гурезам ба зӯри бозуии хеш

ز حادثات گریزم به زور بازوی خویش

Серуми барад ба таҳи боли худ чу мурғи паноҳ

سرم برد به ته بال خود چو مرغ پناه

Ғамат ки чашми ҳаваси муҳаррам висолаш нест

غمت که چشم هوس محرم وصالش نیست

Нишаста дар дили тангам чу Юсуфӣ дар чоҳ

نشسته در دل تنگم چو یوسفی در چاه

Ҳадиси лаъли турои гӯши гули з ғунча шунид

حدیث لعل ترا گوش گل ز غنچه شنید

Фитод охири серум ба кӯй ва дар афвоҳ

فتاد آخر سرم به کوی و در افواه

Ба зери хок чун ман бо муҳаббати ту рӯм

به زیر خاک چون من با محبت تو روم

Дамади зи турбати ман то ба ҳашари меҳри гиёҳ

دمد ز تربت من تا به حشر مهر گیاه

зи баси лаболаби хӯни ҷигари зи дарди туам

ز بس لبالب خون جگر ز درد توام

з дида ам равад андешаи сӯии дил ба шиноа

ز دیده ام رود اندیشه سوی دل به شناه

Гиреҳи зи кор чу тақдир баст накушояд

گره ز کار چو تقدیر بست نگشاید

Ки ҳаст нохуни тадбири мо басии кӯтоҳ

که هست ناخن تدبیر ما بسی کوتاه

Қисм чаро басар ғам хӯрам чу шамъ бас аст

قسم چرا بسر غم خورم چو شمع بس است

Бисӯз синаи ман оҳи шуълаи ноки гувоҳ

بسوز سینهٔ من آه شعله ناک گواه

Бар ки шиква барам аз дўрнгии гардун

بر که شکوه برم از دورنگی گردون

Зкҷрўиши маро ҳар шабаст рӯзи сиёҳ

زکجرویش مرا هر شب است روز سیاه

Ҳамеша ҳаст чу баракси муддаои карт

همیشه هست چو برعکس مدعا کارت

Худо кунад ки ту баргардӣ эй фалак ногоҳ

خدا کند که تو برگردی ای فلک ناگاه

Серуми зи нашъаи ғифлат тиҳӣаст чанде шуд

سرم ز نشئهٔ غفلت تهی است چندی شد

Ки гаштаам зи бадиҳои хештани огоҳ

که گشته ام ز بدی های خویشتن آگاه

Маҷоли дам заданам дар мақом узр намонад

مجال دم زدنم در مقام عذر نماند

Шудам зи бскаҳ чу лои шароби ғарқи гуноҳ

شدم ز بسکه چو لای شراب غرق گناه

Чаҳ гӯям аз амали хеши хок бар сари ман

چه گویم از عمل خویش خاک بر سر من

з кардаҳои Иблисро буд икроҳ

ز کرده های ابلیس را بود اکراه

Заҳр чаҳ срздаҳи тавфиқ тавба ме хоҳам

زهر چه سرزده توفیق توبه می خواهم

Ба дайни умед барам илтиҷо ба даргаи шоҳ

به دین امید برم التجا به درگه شاه

Шаҳи сар бар имомат ки даргаи ҳарамаш

شه سر بر امامت که درگه حرمش

Ҳилоли зор буд аз вуфӯри нақши ҷбоаҳ

هلال زار بود از وفور نقش جباه

Баҳори гулшани дайни ҳазрати эмоми ҳасан

بهار گلشن دین حضرت امام حسن

Фурӯғи мардумаки дида вале аллоҳ

فروغ مردمک دیدهٔ ولی الله

Агар ба қуббаи қасри ҷалол ӯ нигарад

اگر به قبهٔ قصر جلال او نگرد

з офтоб фитад аз сари сипеҳри кулоҳ

ز آفتاب فتد از سر سپهر کلاه

зи размгоҳи ту то осмон ба рӯй ҳаво

ز رزمگاه تو تا آسمان به روی هوا

Фитод тарҳи замин дигар зи гирди сипоҳ

فتاد طرح زمین دگر ز گرد سپاه

Чу шуд зи гирди сипоҳати фазои олами танг

چو شد ز گرد سپاهت فضای عالم تنگ

Ба дод пушт ба девори чархи хӯни мурдаи сиёҳ

به داد پشت به دیوار چرخ خون مرده سیاه

Марои зи меҳри ту лабрез шуд дили равшан

مرا ز مهر تو لبریز شد دل روشن

Чунонкӣ пар шавад аз офтоби соғари моҳ

چنانکه پر شود از آفتاب ساغر ماه

Фалаки сриршҳо ! қудсёни арши барин

فلک سریرشها! قدسیان عرش برین

Бар остони ту аз бскаҳ судаанд ҷбоаҳ

بر آستان تو از بسکه سوده اند جباه

Кунад зи ҷабҳаи шани офтоби касби фурӯғ

کند ز جبههٔ شان آفتاب کسب فروغ

Чунонкии мунтафаъ аз офтоби гирди моҳ

چنانکه منتفع از آفتاب گرد ماه

Куҷои мдиҳи ту ёрои чун манӣ бошад

کجا مدیح تو یارای چون منی باشد

Кунам ба зикри дуои баъд аз ин сухани кӯтоҳ

کنم به ذکر دعا بعد از این سخن کوتاه

зи файзи меҳри влои ту рӯзи бозпасин

ز فیض مهر ولای تو روز بازپسین

Сифеди боди марои ҳамчуи моҳ рӯй сиёҳ

سفید باد مرا همچو ماه روی سیاه