Ҳар кас ки чу шабнам шудаи ҳайрони ҷамилӣ

هر کس که چو شبنم شده حیران جمیلی

Дар рафтанаш аз хеш чаҳ ҳоҷат ба далелӣ

در رفتنش از خویش چه حاجت به دلیلی

То ҳаст буд баҳраи вар аз оби рухи хеш

تا هست بود بهره ور از آب رخ خویش

Ҳар кас чу гуҳар кард қаноат ба қалилӣ

هر کس چو گهر کرد قناعت به قلیلی

Дар дӯстӣ аз дарди тавон файзи давои барад

در دوستی از درد توان فیض دوا برد

Гулзор шавад оташ агар ҳаст халилӣ

گلزار شود آتش اگر هست خلیلی

Бар рӯй ту ойӣнаи носитоди зи хиҷлат

بر روی تو آیینه ناستاد ز خجلت

Имрӯзи турои ном худо нест ъдилӣ

امروز ترا نام خدا نیست عدیلی

Урёнии хуршеди ниқоби рух ӯ бас

عریانی خورشید نقاب رخ او بس

Кӣ ҳўдҷи ту омадаи муҳтоҷи сдилӣ

کی هودج تو آمده محتاج سدیلی

Дар дилбарӣ аз чашми мҷуи маслиҳати кор

در دلبری از چشم مجو مصلحت کار

Оқил накунад пайравии рои алилӣ

عاقل نکند پیروی رای علیلی

Шаб нест ки аз аввали шаб то саҳарами дил

شب نیست که از اول شب تا سحرم دل

Чун мор напечад ба худ аз зулфи Фтилӣ

چون مار نپیچد به خود از زلف فتیلی

Чун сайд ки домаш шаканд болу пари саъй

چون صید که دامش شکند بال و پر سعی

Афтодаи дили хӯн шуда дар банди ҷсилӣ

افتاده دل خون شده در بند جثیلی

Аз арбадаи бозоӣ ки умрӣаст буд боз

از عربده بازآی که عمریست بود باز

Оғӯши ман аз шавқи ту чун чашми қтилӣ

آغوش من از شوق تو چون چشم قتیلی

Ҳайрони ту дар ҳасани сувар баҳра нагирад

حیران تو در حسن صور بهره نگیرد

Ойина чаҳ лиззати барад аз акси шакилӣ

آئینه چه لذت برد از عکس شکیلی

Бояд ба дарозии шабӣ аз рӯзи ҷазо беш

باید به درازی شبی از روز جزا بیش

То қисса сароем зи сари зулфи тавилӣ

تا قصه سرایم ز سر زلف طویلی

Чун ҷӯй ки аз ҳар тарафаш рӯй ба дарёст

چون جوی که از هر طرفش روی به دریاست

Бегона Кувайт набӯд ҳеҷ сиблатӣ

بیگانهٔ کویت نبود هیچ سبیلی

Бе сохтагии рафтагии сохтаи ғайр

بی ساختگی رفتگی ساختهٔ غیر

Бар табъ гаронаст чу эҳсони бахилӣ

بر طبع گران است چو احسان بخیلی

Обӣ назанад бар дилами об дару ёқӯт

آبی نزند بر دلم آب در و یاقوت

Каз вай натавонад шавад итфои ғлилӣ

کز وی نتواند شود اطفای غلیلی

Зон бода ки соқии бадалами рехтаи хами хам

زان باده که ساقی بدلم ریخته خم خم

Ҷамшед накардааст бсолт ба бсилӣ

جمشید نکرده است بسالت به بسیلی

Сад шукр ки дарвешем аз файзи таваккул

صد شکر که درویشیم از فیض توکل

Ҳаргиз нахурд даст дар аз ҳеҷ ҳсилӣ

هرگز نخورد دست در از هیچ حصیلی

Нодоняти андохти чунин дар ғами дунё

نادانیت انداخت چنین در غم دنیا

Хӯнаст ғизои ту зхомӣ чу ҳмилӣ

خون است غذای تو زخامی چو حمیلی

Кораш ба гиреҳи баста ва нобаста биафтад

کارش به گره بسته و نابسته بیفتد

Ҳаркас ки ба ҷузи ҳақ шудаи ҷӯёии вакилӣ

هرکس که به جز حق شده جویای وکیلی

Шўҳркши ғаддор буд чарх ки ҳаргиз

شوهرکش غدار بود چرخ که هرگز

Аз чанбари ин зол наҷустааст ҳлилӣ

از چنبر این زال نجسته است حلیلی

Онҷо ки шавад соя фикан шҳпри иқбол

آنجا که شود سایه فکن شهپر اقبال

Дарҳам шаканд савлати шерон ба зӣилӣ

درهم شکند صولت شیران به ضئیلی

Аз заъф чаҳ андеша чу иқбол буд ёр

از ضعف چه اندیشه چو اقبال بود یار

Дидӣ ки чаҳ карданд абобил ба пелӣ

دیدی که چه کردند ابابیل به پیلی

эй дили пас азин мадҳи сарои шӯ ки набошад

ای دل پس ازین مدح سرا شو که نباشد

Ҷузи манқибати оли набии шеъри асилӣ

جز منقبت آل نبی شعر اصیلی

Нутқами гули маддоҳӣ содиқ зада дар бар сар

نطقم گل مداحی صادق زده در بر سر

Рӯ карда залилии сӯии даргоҳи ҷалилӣ

رو کرده ذلیلی سوی درگاه جلیلی

Гӯи салтанати ?данеи фонӣ буд аз ғайр

گو سلطنت دنیی فانی بود از غیر

Каз бандагӣ ӯст марои маҷди асилӣ

کز بندگی اوست مرا مجد اثیلی

Он шоҳи ҷалилии ту ки бо қудрати қудрат

آن شاه جلیلی تو که با قدرت قدرت

Дар дида инсоф эмиласт бӣилӣ

در دیدهٔ انصاف امیلست بئیلی

Дар олами илмати хиради ошуфтаи димоғӣ

در عالم علمت خرد آشفته دماغی

Дар мударриси фазли ту Флотўнсти блилӣ

در مدرس فضل تو فلاطونست بلیلی

Сад арши барин мстбаҳи қадари турои фарш

صد عرش برین مصطبهٔ قدر ترا فرش

Дар пеши каломи ту гилӣмаст клилӣ

در پیش کلام تو گلیم است کلیلی

Ёди ту буд қӯти бозуии далерон

یاد تو بود قوت بازوی دلیران

Каз файзи влои ту нзилсти ъсилӣ

کز فیض ولای تو نذیلست عسیلی

эй сарвари дайни нисбати пайкори ту бо ғайр

ای سرور دین نسبت پیکار تو با غیر

Чун нисбат шераст ба рӯбоҳи мҳилӣ

چون نسبت شیر است به روباه محیلی

Хоҳам ки нагирӣ назари лутфи зи ҷӯё

خواهم که نگیری نظر لطف ز جویا

Бар даргаат омад ба сад умеди дахилӣ

بر درگهت آمد به صد امید دخیلی

Шармандаи аъмолу хиҷолати каши афъол

شرمندهٔ اعمال و خجالت کش افعال

Биниҳод ба роҳати қадами аҷзи залилӣ

بنهاد به راهت قدم عجز ذلیلی

Маҳшар чу шавад миҷмари тФсндаҳи зи хуршед

محشر چو شود مجمر تفسنده ز خورشید

Аз марҳамати афкани басараши зилли злилӣ

از مرحمت افکن بسرش ظل ظلیلی

эй Сайиди ахёр ба мадҳӣ ки сурӯдам

ای سید اخیار به مدحی که سرودم

Дорам зи ҷаноби ту умеди аҷри ҷазилӣ

دارم ز جناب تو امید اجر جزیلی