Танг айшам дорад аз баси даври чархи чанбарӣ

تنگ عیشم دارد از بس دور چرخ چنبری

Чун шамем ғунчаам дар дом беболу парӣ

چون شمیم غنچه ام در دام بی بال و پری

Ҳамчуи буии гули қавии парвозам аз паҳлавии заъф

همچو بوی گل قوی پروازم از پهلوی ضعف

Ҳар насимии боли саъйамро намояди шҳпрӣ

هر نسیمی بال سعیم را نماید شهپری

Хубу зишт ҳар баду некӣ барам равшан буд

خوب و زشت هر بد و نیکی برم روشن بود

Дар бағал дорам зи дили ойинаи Искандарӣ

در بغل دارم ز دل آئینهٔ اسکندری

Дар ҳавои он гули рухсор чун аз худ рӯм

در هوایی آن گل رخسار چون از خود روم

Рангам аз рух мемаканд парвоз бо боли парӣ

رنگم از رخ می مکند پرواز با بال پری

Мондааст аз табъи ман маънии тарошии ёдгор

مانده است از طبع من معنی تراشی یادگار

Ҳамчунон каз хомаи Монии фани сӯрат гарӣ

همچنان کز خامهٔ مانی فن صورت گری

Заврақи танро ки тӯфонӣаст дар дарёии ишқ

زورق تن را که طوفانی است در دریای عشق

Дил тапидани бодбонии гашту ҳайрати лангарӣ

دل تپیدن بادبانی گشت و حیرت لنگری

Чун насим аз ҳар гулӣ ҳар дами насибӣ май барам

چون نسیم از هر گلی هر دم نصیبی می برم

Зин гулистон нагузарам монанди сарсари срсрӣ

زین گلستان نگذرم مانند صرصر سرسری

Нолаи пурсӯзи қамарӣ дмбдм гуяд баланд

نالهٔ پرسوز قمری دمبدم گوید بلند

Оташӣ дорам ниҳон дар хирқаи хокистарӣ

آتشی دارم نهان در خرقهٔ خاکستری

Васмаро бар серумаи ноз аз паҳлавии абрӯии тест

وسمه را بر سرمه ناز از پهلوی ابروی تست

Шона дар зулф ту дорад ҷилваи боли парӣ

شانه در زلف تو دارد جلوهٔ بال پری

Коҳиши дардат чаҳ хоҳад кард бо ман беш аз ин

کاهش دردت چه خواهد کرد با من بیش از این

Бахяи сон часбидаам бар перҳан аз лоғарӣ

بخیه سان چسبیده ام بر پیرهن از لاغری

Ҷо гирифтӣ то чу дил дар паҳлавии ғайр , аз ҳасад

جا گرفتی تا چو دل در پهلوی غیر، از حسد

намекунад ҳар мавҷи хӯн дар ҷисми зорами ханҷарӣ

می کند هر موج خون در جسم زارم خنجری

Аз паии ороми дил чун қатраи худро ҷамъи соз

از پی آرام دل چون قطره خود را جمع ساز

Шӯриш дарёст оре дар хури паҳноварӣ

شورش دریاست آری در خور پهناوری

Тираи рӯзонро буд файз аз дами равшани дилон

تیره روزان را بود فیض از دم روشن دلان

Субҳдами ойинаи шабро кунад сайқал гарӣ

صبحدم آئینه شب را کند صیقل گری

Синаам аз доғи савдои ту гулзори биҳишт

سینه ام از داغ سودای تو گلزار بهشت

Аз гули назораи ?ут дар шишаи ашками парӣ

از گل نظاره ات در شیشهٔ اشکم پری

Сомрии шогирди чашми маст ӯ дар соҳирӣ

سامری شاگرد چشم مست او در ساحری

Хатм гардӣдааст аз онру соҳирӣ бар сомрӣ

ختم گردیده است از آنرو ساحری بر سامری

Фавҷи оҳи ман зи файзи шухии ёдаш буд

فوج آه من ز فیض شوخی یادش بود

То қиёмат бар ҳаво дар рақс чун хайли парӣ

تا قیامت بر هوا در رقص چون خیل پری

Қимати нозаш ба боло рафтааст аз қатли ман

قیمت نازش به بالا رفته است از قتل من

Мавҷ хӯнам мекунад шамшер ӯро ҷавҳарӣ

موج خونم می کند شمشیر او را جوهری

Чун чанори озода аз даст тиҳӣ шуд сарбаланд

چون چنار آزاده از دست تهی شد سربلند

Ҳамчуи гули манъам парешонаст аз соҳиби зарӣ

همچو گل منعم پریشان است از صاحب زری

Дар паноҳи аҷзи эмини Монӣ аз бедоди чарх

در پناه عجز ایمن مانی از بیداد چرخ

Сайдро набӯд ҳисории хубтар аз лоғарӣ

صید را نبود حصاری خوبتر از لاغری

Аҳли дунёи арзи ҳол бенавоён нашунаванд

اهل دنیا عرض حال بینوایان نشنوند

Ореи ореи лозими гӯш садаф бошад карӣ

آری آری لازم گوش صدف باشد کری

Май тпд монанди дил дар синаи ҷисмам дар лаҳад

می طپد مانند دل در سینه جسمم در لحد

Гар чунин мастона бар хом мазорам бигузарӣ

گر چنین مستانه بر خام مزارم بگذری

Ҳар ки аз худ бугзарад шоҳаншаҳи вақт худ аст

هر که از خود بگذرد شاهنشه وقت خود است

Доғ бар сар мекунад девонагонро афсарӣ

داغ بر سر می کند دیوانگان را افسری

Хоксорӣ то кро гардад насиб аз ошиқӣ

خاکساری تا کرا گردد نصیب از عاشقی

То ки ёбад аз шаҳӣ бар зердастони бартарӣ

تا که یابد از شهی بر زیردستان برتری

Нсит дар чашми ҳақиқати байн ба ҷузи бозича Эй

نسیت در چشم حقیقت بین به جز بازیچه ای

Инкисори бенавои ифтихори сарварӣ

انکسار بینوایی افتخار سروری

Шайхи шаҳр аз ноқабӯлӣ шуд бкнҷи хонақоҳ

شیخ شهر از ناقبولی شد بکنج خانقاه

Ореи ин хотун буд мастур аз бе чодар

آری این خاتون بود مستور از بی چادری

Булҳавас дар сина ҷо дода зи оҳ бе асар

بوالهوس در سینه جا داده ز آه بی اثر

Тир бе пайкони басони таркиши Кебеки дарӣ

تیر بی پیکان بسان ترکش کبک دری

Кӣ баҷо мемонадӣ аз тӯфони сайли ашк агар

کی بجا می ماندی از طوفان سیل اشک اگر

Киштии танро гронҷонӣ накардӣ лангарӣ

کشتی تن را گرانجانی نکردی لنگری

То фурӯи боради зкин бар фарқи абнои замон

تا فرو بارد زکین بر فرق ابنای زمان

Рӯзу шаби гардуни дун ғам мекунад гирдоварӣ

روز و شب گردون دون غم می کند گردآوری

Оҷизонро ҳам наёрад дид аз рӯй ҳасад

عاجزان را هم نیارد دید از روی حسد

Мӯии чашми танги чархам бо вуҷӯди лоғарӣ

موی چشم تنگ چرخم با وجود لاغری

Ин қадар аз аҷзи ман эй муддаӣ бар худ мбол

این قدر از عجز من ای مدعی بر خود مبال

Чун кунигар заъфам ояд бар сари зӯр оварӣ

چون کنی گر ضعفم آید بر سر زور آوری

Тобкии ҷӯёи ғазали хоҳӣ сурудан зонка нест

تابکی جویا غزل خواهی سرودن زانکه نیست

Матлабии ҷузи манқибати гӯйии туро аз шоирӣ

مطلبی جز منقبت گویی ترا از شاعری

Ба ки бошӣ мадҳи санҷи онкӣ бар хок дараш

به که باشی مدح سنج آنکه بر خاک درش

Ҷабҳа сояд ҳар саҳаргаҳи офтоби ховарӣ

جبهه ساید هر سحرگه آفتاب خاوری

Маснади орои имомати Меҳдии ҳодӣ ки ҳаст

مسند آرای امامت مهدی هادی که هست

Чун шаҳи мардон ба зот ӯ мусаллами сарварӣ

چون شه مردان به ذات او مسلم سروری

Онкии пеши ҳиммат ӯ мекунад бешии камӣ

آنکه پیش همت او می کند بیشی کمی

Онкӣ дар ҷанби шиквааш Акбарӣ кард Асғарӣ

آنکه در جنب شکوهش اکبری کرد اصغری

Онкигар созанд дар айёми адл ӯ баҷост

آنکه گر سازند در ایام عدل او بجاست

Аз пари шаҳбози тири таркиши Кебеки дарӣ

از پر شهباز تیر ترکش کبک دری

намесазад дар баҳр бе поёни қадараш гар кунад

می سزد در بحر بی پایان قدرش گر کند

Маи ҳубобии ҳилолаи гирдобии фалаки нилӯфарӣ

مه حبابی هلاله گردابی فلک نیلوفری

Душмани золим буд чун адл ӯ бар хештан

دشمن ظالم بود چون عدل او بر خویشتن

Барги барг бед меларзад зи шакли ханҷарӣ

برگ برگ بید می لرزد ز شکل خنجری

Ҳукми хурдӣ гар нависад бар бузургони шавкаташ

حکم خردی گر نویسد بر بزرگان شوکتش

намекунад на чархи ҷо дар ҳалқаи ангуштарӣ

می کند نه چرخ جا در حلقهٔ انگشتری

Чун набошад бар сари бозори маҳшар ӯ сифед

چون نباشد بر سر بازار محشر او سفید

Ҳар ки чун маи гашти нури меҳр ӯро муштарӣ

هر که چون مه گشت نور مهر او را مشتری

Бскаҳ шуд шармандаи дасти гуҳари бориш чаҳ давр

بسکه شد شرمندهٔ دست گهر بارش چه دور

Гар равад дар худ фурӯи дарёи зи гирдоб аз тарӣ

گر رود در خود فرو دریا ز گرداب از تری

Бар замин зад шоми ид аз моҳи нави мизроб ро

بر زمین زد شام عید از ماه نو مضراب را

Ҳукм ӯ чун Зуҳраро монеъ шуд аз хунёгарӣ

حکم او چون زهره را مانع شد از خنیاگری

Аз пай дар юзаи пеши гӯшмоли ҳимматаш

از پی در یوزه پیش گوشمال همتش

Баҳрро бар фарқ аз гирдоб бошад лангарӣ

بحر را بر فرق از گرداب باشد لنگری

Рӯз ҳиҷо кард аз ёди уқоби новакаш

روز هیجا کرد از یاد عقاب ناوکش

Дили тпидни мурғи рӯҳи хасмро болу парӣ

دل طپیدن مرغ روح خصم را بال و پری

Бскаҳ гардӣдааст аз андешаи қаҳри ту суст

بسکه گردیده است از اندیشهٔ قهر تو سست

Нест гироӣ чу гул бо панҷаи зӯроварӣ

نیست گیرایی چو گل با پنجهٔ زورآوری

Гулшани хилқат ки ҷинати доғдор рашк ӯст

گلشن خلقت که جنت داغدار رشک اوست

Ояд аз ҳар гули заминаши буии меҳри модарӣ

آید از هر گل زمینش بوی مهر مادری

Ғайри обоӣ ту нашносад касе қадари туро

غیر آبای تو نشناسد کسی قدر ترا

Қимати гавҳар ки медонад ба ғайр аз ҷавҳарӣ

قیمت گوهر که می داند به غیر از جوهری

Неъмати анвор аз сари кори рои равшанат

نعمت انوار از سر کار رای روشنت

Меҳрро ротб буд ҳар субҳдами як лангарӣ

مهر را راتب بود هر صبحدم یک لنگری

То шудам дар васфи рои равшанати мадҳат нигор

تا شدم در وصف رای روشنت مدحت نگار

намекунад ҳар нуқта дар тӯмори шеърами ахтарӣ

می کند هر نقطه در طومار شعرم اختری

Дар рикобати шери мардон чун саф ороӣ кунанд

در رکابت شیر مردان چون صف آرایی کنند

Чашми меҳру маи ғубори оради зи гирди лашкарӣ

چشم مهر و مه غبار آرد ز گرد لشکری

Дида ӯ боди чўнрўии ғломонти сифед

دیدهٔ او باد چونروی غلامانت سفید

Бошад онкасро ки аз ғайри ту чашми ёварӣ

باشد آنکس را که از غیر تو چشم یاوری

Мадҳ монанди туе набӯд маҷол чун манӣ

مدح مانند تویی نبود مجال چون منی

Ки тавонад дод ҷӯё дод мадҳати густарӣ

که تواند داد جویا داد مدحت گستری

Ба ки зини пас манқибатро хатми созам бар дуо

به که زین پس منقبت را ختم سازم بر دعا

То малики омин саро бошад ба чархи чанбарӣ

تا ملک آمین سرا باشد به چرخ چنبری

То бубахшад файзи ободии бисоти хок ро

تا ببخشد فیض آبادی بساط خاک را

Нақши наълин ту яъне офтоби ховарӣ

نقش نعلین تو یعنی آفتاب خاوری

Хоки хории бод бар сари душмани дайни туро

خاک خواری باد بر سر دشمن دین ترا

Дӯстонатро бар аъдоӣ ту бошад сарварӣ

دوستانت را بر اعدای تو باشد سروری