Гаштами злтФи ҳазрат бе чун зўломнн

گشتم زلطف حضرت بی چون ذولامنن

Маддоҳи бурҷи меҳри имомати Абулҳасан

مداح برج مهر امامت ابوالحسن

Бар лавҳи дил чу ҷавҳари ойинаи хушки бод

بر لوح دل چو جوهر آئینه خشک باد

Бошад ба ғайри манқибат ӯ агар сухан

باشد به غیر منقبت او اگر سخن

Шоҳои шикасти қаҳри ту болу пари парӣ

شاها شکست قهر تو بال و پر پری

Одам шуд аз мҳобти шамшерати аҳриман

آدم شد از مهابت شمشیرت اهرمن

Онро ки бастааст лаби мадҳи санҷяш

آن را که بسته است لب مدح سنجیش

Монанди шамъи боди забони душмани бадан

مانند شمع باد زبان دشمن بدن

Ҳар кас нагуфт мадҳи ту ҷузи лухт дил мабод

هر کس نگفت مدح تو جز لخت دل مباد

Чун ғунчаҳои лолаи забоняш дар даҳан

چون غنچه های لاله زبانیش در دهن

Хуршед аз танураи қаҳрати шарора Аё

خورشید از تنورهٔ قهرت شراره ایا

Моҳ аз биҳишти халқи ту як раги ёсуман

ماه از بهشت خلق تو یک رگ یاسمن

Ҳар ғунчаи гулии дил огоҳ гашта аст

هر غنچهٔ گلی دل آگاه گشته است

То шуд насими лутфи ту зинати даҳ чаман

تا شد نسیم لطف تو زینت ده چمن

Ҳар кас бо влои ту рахт аз замонаи баст

هر کس با ولای تو رخت از زمانه بست

Зебад ба ранги ғунчааш аз барги гули кафан

زیبد به رنگ غنچه اش از برگ گل کفن

Пурсанад чун зи миллати ман мункиру накир

پرسند چون ز ملت من منکر و نکیر

Гардад ба ин ду мисраи рангини забони ман

گردد به این دو مصرع رنگین زبان من

Тоъат ба ҷузи муҳаббат ӯ кӣ шавад қабул ?

طاعت به جز محبت او کی شود قبول؟

Фаръи влои шоҳ буд сиҳҳати усӯл

فرع ولای شاه بود صحت اصول

Солим буд дуоаши зи осеби дасти рад

سالم بود دعاش ز آسیب دست رد

Онро ки дода ҳуби алии халъати қабул

آن را که داده حب علی خلعت قبول

Доим ба ранги ғунчаи шохи шикастаи бод

دایم به رنگ غنچهٔ شاخ شکسته باد

Гулшан барои душман ӯ маҳбаси хмўл

گلشن برای دشمن او محبس خمول

Набӯд сазо ба ҷузи ту бародари расӯл ро

نبود سزا به جز تو برادر رسول را

Бонӯии хонаи ту нзибд ба ҷузи батул

بانوی خانهٔ تو نزیبد به جز بتول

Хоҳад ки талхкомӣ мурдан чашондаш

خواهد که تلخکامی مردن چشاندش

Ҷон дар тани адуӣ тузон мекунад ҳулӯл

جان در تن عدوی توزان می کند حلول

Бошад зи нури меҳри тугар акси муддао

باشد ز نور مهر تو گر عکس مدعا

Сӯрат пазир гардад ойинаи ҳусӯл

صورت پذیر گردد آئینهٔ حصول

Зонрўи фурӯ ба лаҷа идбор шуд ки нест

زانرو فرو به لجهٔ ادبار شد که نیست

Дар толеъи ситораи хасмат ба ҷузи уфӯл

در طالع ستارهٔ خصمت به جز افول

Ҳуби алии мадори заҳри нокаси тамаъ

حب علی مدار زهر ناکس طمع

Ҳуби алии мҷўии заҳри сифлаи фузул

حب علی مجوی زهر سفلهٔ فضول

Зотӣ ки ҳаст васфи сарояндааш худо

ذاتی که هست وصف سراینده اش خدا

Зотӣ ки ҳаст мадҳи сгондаҳаш расӯл

ذاتی که هست مدح سگانده اش رسول

Дилро зФиз манқибатат вораҳон зғм

دل را زفیض منقبتت وارهان زغم

ё Муртазои алӣ вале соҳиби карам

یا مرتضی علی ولی صاحب کرم

Дар номаи амал ба ғулому мухолифат

در نامهٔ عمل به غلام و مخالفت

Ҷурм ва савоб гашта кам ва беш ва беш ва кам

جرم و ثواب گشته کم و بیش و بیش و کم

Барҳам занад зи ҷӯши тпши боли эҳтизоз

برهم زند ز جوش طپش بال اهتزاز

Дар синаи дил ба шавқи ту чун тоӣри ҳарам

در سینه دل به شوق تو چون طائر حرم

Хуштар буд з омадану боз рафтанаш

خوشتر بود ز آمدن و باز رفتنش

Хасми ту чун бароаи адам май наад қадам

خصم تو چون براه عدم می نهد قدم

Дар ларзаи афканд чу замонро мҳобтш

در لرزه افکند چو زمان را مهابتش

Сад гом аз ҳудуси ақаб тар фитад қадам

صد گام از حدوث عقب تر فتد قدم

Бо офтоби ҳиммат ӯ кам з зарра аст

با آفتاب همت او کم ز ذره است

Якҷо шаванд ҷамъ агар соири ҳамм

یکجا شوند جمع اگر سایر همم

То ҳашар зиндаем ба меҳраш азин раҳаст

تا حشر زنده ایم به مهرش ازین رهست

Дар пеши мо вуҷӯд надорад агар адам

در پیش ما وجود ندارد اگر عدم

Ҳақи шоҳид манаст ки ғайр аз дурӯғ нест

حق شاهد من است که غیر از دروغ نیست

Набӯд агар ба хоки кафи пой ӯ қисм

نبود اگر به خاک کف پای او قسم

Дар рӯзи маҳшари онкии шафиъ хлоӣқ аст

در روز محشر آنکه شفیع خلائق است

Бар ҳавзи кавсари онкӣ буд шоФъ амам

بر حوض کوثر آنکه بود شافع امم

Гум кардаро тӣаи залол аз ҳидоят аст

گم کرده را تیه ضلال از هدایت است

Ҳар дил ки бе муҳаббати шоҳ вилоят аст

هر دل که بی محبت شاه ولایت است

Шоҳои туе ки аз паии тнсиқи оламат

شاها تویی که از پی تنسیق عالمت

Сари риштаи низом ба даст кифоят аст

سر رشتهٔ نظام به دست کفایت است

Ҳар душманӣ ки тӯҳмати ҷуръат ба хеши баст

هر دشمنی که تهمت جرأت به خویش بست

Беҷон бар синони ту чун шер роят аст

بی جان بر سنان تو چون شیر رایت است

Афсӯс бар касеаст ки аз кӯри ботиняш

افسوس بر کسی است که از کور باطنیش

Рӯзи ҷазои зи ғайри ту чашм ҳимоят аст

روز جزا ز غیر تو چشم حمایت است

Дар ҳинд гашта нотиқаам мадҳи санҷи ту

در هند گشته ناطقه ام مدح سنج تو

ӣнҷост каз сариҳи накӯтар кноит аст

اینجاست کز صریح نکوتر کنایت است

Ҳукми ту бастааст лаби ҳақи сроӣим

حکم تو بسته است لب حق سرائیم

Варна маро ба зери забони сад ҳикоят аст

ورنه مرا به زیر زبان صد حکایت است

Маҳрӯм тоз шарбат кавсар наме шавем

محروم تاز شربت کوثر نمی شویم

Ин чашма бе муболиғаи айн аноят аст

این چشمه بی مبالغه عین عنایت است

Ҳар чанд ҷурми ман ба ниҳоят расида аст

هر چند جرم من به نهایت رسیده است

ё Муртазои алии карамат бениҳоят аст

یا مرتضی علی کرمت بی نهایت است

Аз роҳи рафтагони шабистони куфр ро

از راه رفتگان شبستان کفر را

Баъд аз расӯли онкии чароғ ҳидоят аст

بعد از رسول آنکه چراغ هدایت است

Бар рӯй офтоб ки шуд зеби рӯзгор

بر روی آفتاب که شد زیب روزگار

Бошад зи хоки дарга ӯ ранги эътибор

باشد ز خاک درگه او رنگ اعتبار

Доими зи бими ҳадати шамшери қаҳр ӯ

دایم ز بیم حدت شمشیر قهر او

Пинҳон шудааст дар дили санги оташ аз шарор

پنهان شده است در دل سنگ آتش از شرار

Нозам улувва мартабаашро ки офтоб

نازم علو مرتبه اش را که آفتاب

Зебади пиёдаи ҷилаваш чун шавад савор

زیبد پیادهٔ جلوش چون شود سوار

Зон халқ шуд ки гирд ту гардад шабонаи рӯз

زان خلق شد که گرد تو گردد شبانه روز

Зот ту гашта доираи чархро мадор

ذات تو گشته دایرهٔ چرخ را مدار

ё Муртазои алӣ чаҳ шавад маскани маро

یا مرتضی علی چه شود مسکن مرا

Дар Машҳади эмоми ризогар диҳии қарор

در مشهد امام رضا گر دهی قرار

Ҳар шом дар баробари қасри ҷалол ӯ

هر شام در برابر قصر جلال او

Хуршеди ҷабҳаи со шуда бар хоки инкисор

خورشید جبهه سا شده بر خاک انکسار

Соем ба гирди равза ӯ ҷабҳаи умед

سایم به گرد روضهٔ او جبههٔ امید

Молам ба хоки дарга ӯ рӯй ифтихор

مالم به خاک درگه او روی افتخار

Гирданд мақарён чу ба сарриштаи нафас

گردند مقریان چو به سررشتهٔ نفس

Гулдастаи банди зикри илоҳии з ҳар канор

گلدسته بند ذکر الهی ز هر کنار

Ман ҳам чу андалеби хуши алҳон ба сад нишот

من هم چو عندلیب خوش الحان به صد نشاط

Банд аз забон гирифта бигӯям ҳазор бор

بند از زبان گرفته بگویم هزار بار

Доне ки кист баҳри карами маъдани сахо

دانی که کیست بحر کرم معدن سخا

Доне ки кист сафи шикани арсаи вғо

دانی که کیست صف شکن عرصهٔ وغا

Доне ки кист онкӣ ба роҳи наҷоти халқ

دانی که کیست آنکه به راه نجات خلق

Киштии аҳли байти набии рости нохудо

کشتی اهل بیت نبی راست ناخدا

Доне ки кист каз паии ҷоруби даргааш

دانی که کیست کز پی جاروب درگهش

Шҳпр шуда ба ҳазрати рӯи аломини ато

شهپر شده به حضرت رو الامین عطا

Доне з кист тахти вилояти қавии асос

دانی ز کیست تخت ولایت قوی اساس

Доне ки кист зеби даҳ тоҷи анмо

دانی که کیست زیب ده تاج انما

Доне ба корхонаи қудрат бурӣда анд

دانی به کارخانهٔ قدرت بریده اند

Бар қомат ки халъати зебои ҳилли ?утӣ

بر قامت که خلعت زیبای هل اتی

Доне ба ҷаври ғайри сабурӣ ки пеша кард

دانی به جور غیر صبوری که پیشه کرد

Доне ки кист роҳнамои раҳи ризо

دانی که کیست راهنمای ره رضا

Донеи зхоки роҳгзорӣ ки ме диҳад

دانی زخاک راهگذاری که می دهد

Ҳар рӯзи субҳи оинаи меҳрро ҷило

هر روز صبح آینهٔ مهر را جلا

Доне ки дарди меҳр ки бошад алоҷи дил

دانی که درد مهر که باشد علاج دل

Доне ки ном кист ҳамаи дардро даво

دانی که نام کیست همه درد را دوا

Хоҳии сариҳтар ба ту гӯям ки халқ ро

خواهی صریح تر به تو گویم که خلق را

Баъд аз Муҳамад арабӣ кист пешво

بعد از محمد عربی کیست پیشوا

Печад ба хеши шуълаи сифат дар даҳони маро

پیچد به خویش شعله صفت در دهان مرا

Андам ки ё алӣ набӯд бар забони маро

آندم که یا علی نبود بر زبان مرا

Як зикр ё алӣ вале дар тамоми умр

یک ذکر یا علی ولی در تمام عمر

Номи худои кафоф буд ҳрзи ҷони маро

نام خدا کفاف بود حرز جان مرا

То рафтаам ба ҳсни ҳсини муҳаббатат

تا رفته ام به حصن حصین محبتت

Сартосари ҷаҳон шудаи дороломони маро

سرتاسر جهان شده دارالامان مرا

Мапаснд азин зиёдаи зи бедоди ҳодисот

مپسند ازین زیاده ز بیداد حادثات

Дил дар фишори панҷаи ғами хӯни чикони маро

دل در فشار پنجهٔ غم خون چکان مرا

Шери замонау саги шоҳи вилоятам

شیر زمانه و سگ شاه ولایتم

Бинмо зи ман ъзизтрӣ дар ҷаҳони маро

بنما ز من عزیزتری در جهان مرا

Чун аз сегон шер худоем раво буд

چون از سگان شیر خدایم روا بود

Гар муқтадоӣ худ шимуранд инсу ҷони маро

گر مقتدای خود شمرند انس و جان مرا

ё Муртазои алӣ на ҳамин дар дами ҳаёт

یا مرتضی علی نه همین در دم حیات

Меҳри ту дар танаст биҷои равони маро

مهر تو در تن است بجای روان مرا

Дар тангнои гӯри ҳам аз шавқ диданат

در تنگنای گور هم از شوق دیدنت

Чашмӣ буд чу шамъ ба ҳар устихони маро

چشمی بود چو شمع به هر استخوان مرا

Оҳанги сайри малики адамро кунам чу соз

آهنگ سیر ملک عدم را کنم چو ساز

Ҷӯёи ҳамин тарона буд бар забони маро

جویا همین ترانه بود بر زبان مرا