Фасли гул рӯй ту ҷавони сохт ҷаҳон ро

فصل گل روی تو جوان ساخت جهان را

Ҳасани ту азин боғ бурун кард хазон ро

حسن تو ازین باغ برون کرد خزان را

Бар тоқати мо кори чунин танги мгирид

بر طاقت ما کار چنین تنگ مگیرید

эй хуши камарон танг мабандед миён ро

ای خوش‌کمران تنگ مبندید میان را

Бар сабзаи нўхиз хатат менигарад зулф

بر سبزهٔ نوخیز خطت می‌نگرد زلف

Зони сон ки ба ҳасрат нигарад пери ҷавон ро

زآن‌سان که به حسرت نگرد پیر جوان را

Мижгони ту ханҷар ба рух моҳ кашида

مژگان تو خنجر به رخ ماه کشیده

Абрӯат зада бар сари хуршеди камон ро

ابروت زده بر سر خورشید کمان را

Аз бас ки дарин бодияам роҳбарӣ нест

از بس که درین بادیه‌ام راهبری نیست

Хизри раҳи худ май шимурами реги равон ро

خضر ره خود می‌شمرم ریگ روان را

Хомӯшӣ парвона кунад кори худ охир

خاموشی پروانه کند کار خود آخر

эй шамъ биандешу нигаҳдори забон ро

ای شمع بیندیش و نگهدار زبان را

Чашмони ту тарки дили ошиқи натавонад

چشمان تو ترک دل عاشق نتواند

Бо шишаи гарони кор буд бодаи кашон ро

با شیشه‌گران کار بود باده‌کشان را

Пеш ки барам шиква кулем аз ситами дӯст

پیش که برم شکوه کلیم از ستم دوست

Аз маи нстонд чу касе дод каттон ро

از مه نستاند چو کسی داد کتان را