Ба роҳи фақри марои ин ва он наме бояд

به راه فقر مرا این و آن نمی‌باید

Чу роҳи амн буд корвон наме бояд

چو راه امن بود کاروان نمی‌باید

Камол касб кун аммо ҳунар фуруш мабош

کمال کسب کن اما هنر فروش مباش

Дукон хушаст касе дар дукон наме бояд

دکان خوشست کسی در دکان نمی‌باید

Ба рӯзгори қаноат ба ҳеҷ натавон кард

به روزگار قناعت به هیچ نتوان کرد

Магар барои ҳумои устихон наме бояд

مگر برای هما استخوان نمی‌باید

Ба роҳи фақри балое чу ҷамъ сомон нест

به راه فقر بلایی چو جمع سامان نیست

Агар ба ном раседӣ нишон наме бояд

اگر به نام رسیدی نشان نمی‌باید

Маро ки рӯза маҳрӯмем ҳама сол аст

مرا که روزه محرومیم همه سال است

Ба рӯзи иди дили шодмон наме бояд

به روز عید دل شادمان نمی‌باید

Сухан ки мубтазал афтод осмонӣ нест

سخن که مبتذل افتاد آسمانی نیست

Чу шамъи ҳарф касе бар забон наме бояд

چو شمع حرف کسی بر زبان نمی‌باید

Кабӯтарони маъонӣ ба бурҷ хеш оянд

کبوتران معانی به برج خویش آیند

Барои дузди сухани посбон наме бояд

برای دزد سخن پاسبان نمی‌باید

Кулем тоири ҳимматгар ошёни талабад

کلیم طایر همت گر آشیان طلبد

Ҷузи остонаи шоҳи ҷаҳон наме бояд

جز آستانه شاه‌جهان نمی‌باید