Иҷтиноб аз оҳами он мағрури худ сар ме кунад

اجتناب از آهم آن مغرور خود سر می‌کند

Подшоҳаст эҳтироз аз гирд лашкар ме кунад

پادشاهست احتراز از گرد لشکر می‌کند

Бар тани ғампарвар ошиқи нишони бӯрё

بر تن غم‌پرور عاشق نشان بوریا

Аз барои хати захмаши кор мстр ме кунад

از برای خط زخمش کار مسطر می‌کند

Тарки осоиш агар лиззат надорад пас чаро

ترک آسایش اگر لذت ندارد پس چرا

Гул ба он нозуки танӣ аз хор бистар ме кунад

گل به آن نازک‌تنی از خار بستر می‌کند

Дили зи сари қисматам хӯн шуд ки дар як бӯстон

دل ز سر قسمتم خون شد که در یک بوستان

Ин ба сар гул мезанад он хок бар сар ме кунад

این به سر گل می‌زند آن خاک بر سر می‌کند

Ақл агар дорӣ ба чашм кам мубини девона ро

عقل اگر داری به چشم کم مبین دیوانه را

Як тани иқлӣми биёбонро мусаххар ме кунад

یک تن اقلیم بیابان را مسخر می‌کند

Мақсадӣ ноёбро дар пеш дорад зулф ӯ

مقصدی نایاب را در پیش دارد زلف او

Аз канори оризаши роҳи камар сар ме кунад

از کنار عارضش راه کمر سر می‌کند

Гар ба хуршедаш бисанҷам зин талофӣ ме сазад

گر به خورشیدش بسنجم زین تلافی می‌سزد

Муддаиро дар вафо бо ман баробар ме кунад

مدعی را در وفا با من برابر می‌کند

Гар надомат дорам аз ширини сухан бӯдан ба ҷост

گر ندامت دارم از شیرین‌سخن بودن به جاست

Ин шукри минқори тӯтиро ба хӯн тар ме кунад

این شکر منقار طوطی را به خون تر می‌کند

Дида беоб мо дорад кулем аз дили ғубор

دیدهٔ بی‌آب ما دارد کلیم از دل غبار

Муфлиси ореи шикваи доим аз тавонгар ме кунад

مفلس آری شِکوه دایم از توانگر می‌کند