Касе ки аз Хизри об бақо наме гирад

کسی که از خضر آب بقا نمی‌گیرد

Пиёларо ба ҷуз аз даст мо наме гирад

پیاله را به‌جز از دست ما نمی‌گیرد

з бе насибии аҳли ҳунар аҷаб дорам

ز بی‌نصیبی اهل هنر عجب دارم

Ки устихон ба гулӯӣ ҳумо наме гирад

که استخوان به‌گلوی هما نمی‌گیرد

Миёни як ҷиҳатони он чунон нифоқ афтод

میان یک جهتان آن‌چنان نفاق افتاد

Ки коҳи ҳам тараф каҳрабо наме гирад

که کاه هم طرف کهربا نمی‌گیرد

Ба ин димоғ ки бо буии гул ба сар набарӣ

به‌این دماغ که با بوی گل به‌سر نبری

Чаҳ мекунӣ ки дилат аз ҷафо наме гирад

چه می‌کنی که دلت از جفا نمی‌گیرد

Биёи биё ки чунон бе ту зиндагии талхи сет

بیا بیا که چنان بی‌تو زندگی تلخ‌ست

Ки мавҷи домани об бақо наме гирад

که موج دامن آب بقا نمی‌گیرد

Нахурда печишу тобӣ ба ком дил нарисӣ

نخورده پیچش و تابی به‌کام دل نرسی

Гуҳар ба ришта ӣ бетоб ҷо наме гирад

گهر به‌رشته‌ی بی‌تاب جا نمی‌گیرد

Дарин хумор ба фарёди мо рас ! эй соқӣ

درین خمار به فریاد ما رس! ای ساقی

Ки ғайри раъша касе даст мо наме гирад

که غیر رعشه کسی دست ما نمی‌گیرد

Ҳаловатӣ ки дил аз кунҷ фақр ёфта аст

حلاوتی که دل از کنج فقر یافته است

Чаро шукри зи не бӯрё наме гирад

چرا شکر ز نی بوریا نمی‌گیرد

Ҳинои мавсими гул то нарафтааст аз даст

حنای موسم گل تا نرفته است از دست

Кулем пои гулиро чаро наме гирад

کلیم پای گلی را چرا نمی‌گیرد