Мо ки пеш аз марги осоиш таманно ме кунем

ما که پیش از مرگ آسایش تمنا می‌کنیم

Шиква аз бдгрдии афлок беҷо ме кунем

شکوه از بدگردی افلاک بی‌جا می‌کنیم

Чун ба кӯии хоксории саркашӣ аз сар наҳем

چون به کوی خاکساری سرکشی از سر نهیم

То ҳавои хишти болинро зи сар вомӣ кунем

تا هوای خشت بالین را ز سر وامی‌کنیم

Мо хаси сайлоби сўдоиим ва дар сайри сулӯк

ما خس سیلاب سوداییم و در سیر سلوک

Гар ба дарё мерӯем , ар ҷо ба саҳро ме кунем

گر به دریا می‌رویم، ار جا به صحرا می‌کنیم

Тарку таҷредӣ ки мо дорем беаҷраст , ҳайф

ترک و تجریدی که ما داریم بی‌اجر است، حیف

Чун зи рашки аҳли дунёи тарк дунё ме кунем

چون ز رشک اهل دنیا ترک دنیا می‌کنیم

Кори фардоро зи мо имрӯз мехоҳанд ва мо

کار فردا را ز ما امروز می‌خواهند و ما

Ҳарчиро имрӯз бояд кард фардо ме кунем

هرچه را امروز باید کرد فردا می‌کنیم

Чора кам кун то ҷафои даҳри ҳам камтар шавад

چاره کم کن تا جفای دهر هم کمتر شود

Афканди сад уқда дар кор ар яке вомӣ кунем

افکند صد عقده در کار ار یکی وامی‌کنیم

Бас ки ҳарҷо шикваи афлок ва анҷум карда ем

بس که هرجا شکوه افلاک و انجم کرده‌ایم

Шармсорӣ май кашем , ар сар ба боло ме кунем

شرمساری می‌کشیم، ار سر به بالا می‌کنیم

Гар ба кунҷи азлат аз танҳоӣам гирад малол

گر به کنج عزلت از تنهاییم گیرد ملال

Моу анқои ҳарду дар як ошён ҷо ме кунем

ما و عنقا هردو در یک آشیان جا می‌کنیم

Хоҳи сабру хоҳи дил ҳарчиз гум шуд аз кулем

خواه صبر و خواه دل هرچیز گم شد از کلیم

Ҷумларо дар кӯчаи зулфи ту пайдо ме кунем

جمله را در کوچه زلف تو پیدا می‌کنیم