Дариғо ки пажмурда шуд ногаҳонӣ
دریغا که پژمرده شد ناگهانی
Гули боғи давлати бурузи ҷавонӣ
گل باغ دولت بروز جوانی
Бҳсрт бирафт аз ҷаҳони родмардӣ
بحسرت برفت از جهان رادمردی
Ки будаш бар иқлӣми дайни қаҳрамонӣ
که بودش بر اقلیم دین قهرمانی
Сипедаи дами рӯзи иқбол будаш
سپیده دم روز اقبال بودش
Бад-ӣни тираи шаби худ крои бадгумонӣ ?
بدین تیره شب خود کرا بدگمانی؟
Дариғо чунон Комронӣ ки ногуҳ
دریغا چنان کامرانی که ناگه
Шикастанд дар ком ӯ Комронӣ
شکستند در کام او کامرانی
з тобут кардаст аҷали таҳтаи бандаш
ز تابوت کردست اجل تخته بندش
Чу сарви сеӣ қомати паҳливонӣ
چو سرو سهی قامت پهلوانی
Ниҳолии сарафрози бад лек гардун
نهالی سرافراز بد لیک گردون
Надоди обаш аз чашмаи зиндагонӣ
نداد آبش از چشمۀ زندگانی
зи гулбарг ӯ чун бар омад бунафша
ز گلبرگ او چون بر آمد بنفشه
з офат бирав ҷуст бод хазоне
ز آفت برو جست باد خزانی
Бўқтӣ ки омад гул аз ғунчаи берун
بوقتی که آمد گل از غنچه بیرون
Шуд андари кафани ҳамчуи ғунча наоне
شد اندر کفن همچو غنچه نهانی
Ҷаҳонои туро шарм ноед ки бе ӯ
جهانا ترا شرم ناید که بی او
Кунӣ арза бар мо гули бӯстонӣ
کنی عرضه بر ما گل بوستانی
Ба перонаи сар худҷавонӣ кунӣ , пас
به پیرانه سر خودجوانی کنی، پس
Бқҳр аз ҷавонони ҷавонии сетоне
بقهر از جوانان جوانی ستانی
Чу киштии ббоди фанои шамъи дайн ро
چو کشتی بباد فنا شمع دین را
Чароғи гул аз хор бар май дамоне
چراغ گل از خار بر می دمانی
Нбхшўдии охир бар он сарви қомат
نبخشودی آخر بر آن سرو قامت
Чаҳ сангини дилӣ ва чаҳ номеҳрбонӣ !
چه سنگین دلیّ و چه نامهربانی!
Чаҳ ангоми сарсабзии тест , шаҳрӣ
چه انگام سرسبزی تست، شهری
Сияҳ гашта зини мотами ногаҳонӣ ?
سیه گشته زین ماتم ناگهانی؟
Чаҳ ранг оварад арғавон , карда халқӣ
چه رنگ آورد ارغوان، کرده خلقی
зи хӯни ҷигари ҷомаҳо арғавонӣ ?
ز خون جگر جامه ها ارغوانی؟
Лаби лолаи дили сабк чанд хандад
لب لالۀ دل سبک چند خندد
Наме тарсади охир аз ин длгронӣ
نمی ترسد آخر از این دلگرانی
зи боди фанои рехт дар домани гул
ز باد فنا ریخت در دامن گل
Гулии тозатар аз гули бӯстонӣ
گلی تازه تر از گل بوستانی
Фурӯи баста ӯ ҳамчуи ғунчаи даҳани хушк
فرو بسته او همچو غنچه دهن خشک
Бсўсн на лоиқи будтар забонӣ
بسوسن نه لایق بودتر زبانی
Хромндаҳи срўо ! нагӯйӣ чаҳ будат ?
خرامنده سروا! نگویی چه بودت؟
Ки имрӯзи гирди чамани ночмонӣ
که امروز گرد چمن ناچمانی
Чу наргиси яке дида аз хоб бигушо
چو نرگس یکی دیده از خواب بگشا
зи беморӣ ар чанд баси нотавонӣ
ز بیماری ار چند بس ناتوانی
Нишастаст садри ҷаҳон бор дода
نشستست صدر جهان بار داده
Ту ғоиб чарое ? ҳамоно ндонӣ
تو غایب چرایی؟ همانا ندانی
На зии боргоҳи бародари хиромӣ
نه زی بارگاه برادر خرامی
На моро сӯии ҳазрати хеши хуоне
نه ما را سوی حضرت خویش خوانی
На икрони осӯдаро бар нишинӣ
نه یکران آسوده را بر نشینی
На ҷаъди бшўлидаҳро бар нишоне
نه جعد بشولیده را بر نشانی
Бсоҷон ки доданд дай дар қудумат
بساجان که دادند دی در قدومت
Яке аз наҳиф ва дигар мждконӣ
یکی از نهیب و دگر مژدکانی
Пас аз интизори дарози ту алҳақ
پس از انتظار دراز تو الحق
На ин чашм медоштанд армағонӣ
نه این چشم می داشتند ارمغانی
Намад зинат аз як сафар ношудаи хушк
نمد زینت از یک سفر ناشده خشک
Бад-ӣни гармии охири куҷо май доўнӣ ?
بدین گرمی آخر کجا می داونی؟
Раҳеи давр дар пеши дорӣу тарсам
رهی دور در پیش داری و ترسم
Ки ин навбати андари сафари дирмонӣ
که این نوبت اندر سفر دیرمانی
Ту баси чобукӣ дар саворӣу лекин
تو بس چابکی در سواری و لیکن
Чу байн буд мураккабат чун бароне ?
چو بین بود مرکبت چون برانی؟
з болой чархаст номи ту гарчи
ز بالای چرخست نام تو گرچه
зи зер замин медиҳандат нишоне
ز زیر زمین می دهندت نشانی
Чу онҷои мақоми ту Маҳмӯд омад
چو آنجا مقام تو محمود آمد
Нагардӣ дарин хокдони аирмонӣ
نگردی درین خاکدان ایرمانی
Бинолед эй дӯстону бгриид
بنالید ای دوستان و بگریید
Бар он талъати хубу фари киёнӣ
بر آن طلعت خوب و فرّ کیانی
Биханд эй бидонадяш ӯ аз вФотш
بخند ای بداندیش او از وفاتش
зи чанголи марг ар брстни туоне
ز چنگال مرگ ار برستن توانی
Чаҳ шодӣ кунӣ эй бади андеши кохр
چه شادی کنی ای بد اندیش کاخر
Диҳад даври гардунат аз ин дўстконӣ
دهد دور گردونت از این دوستکانی
Ҳамеша паии шодмонии ғами орад
همیشه پی شادمانی غم آرد
Чунин буд то буд гетии фонӣ
چنین بود تا بود گیتیّ فانی
Ҳам аз сабр ҷавшан кунем ар чаҳ сустаст
هم از صبر جوشن کنیم ار چه سستست
Кушода чу шуд новаки осмонӣ
گشاده چو شد ناوک آسمانی
Биҳамдиллоҳ ар чаҳ ситора фурӯ шуд
بحمدالله ار چه ستاره فرو شد
Биҷойаст хуршеди чархи маъонӣ
بجایست خورشید چرخ معانی
Эмоми ҷаҳон , рукни дайн , садри олам
امام جهان، رکن دین، صدر عالم
Сарафрози айём , нӯъмони сонӣ
سرافراز ایّام، نعمان ثانی
Чу бар ҷо буд рукн , ботил нагардад
چو بر جا بود رکن، باطل نگردد
зи нуқсони як хишти асли мабоонӣ
ز نقصان یک خشت اصل مبانی
Аё сарфарозӣ ки ин ҳафт гардун
ایا سرفرازی که این هفت گردون
Кунад боми қадари турои нардбонӣ
کند بام قدر ترا نردبانی
Мубиноами як рӯзат аз ҷои рафта
مبینام یک روزت از جای رفته
Ки ту қутби иқболи ин хонадонӣ
که تو قطب اقبال این خاندانی
Ту хуршеди шаръӣ ва ӯ моҳи миллат
تو خورشید شرعی و او ماه ملّت
Шудаи равшан аз ҳар ду чашм амоне
شده روشن از هر دو چشم امانی
Миёни шумо хок чун ҳоил омад
میان شما خاک چون حایل آمد
Қамар мнхсФ шуд , ту ҷовиди Монӣ
قمر منخسف شد، تو جاوید مانی
Туро вопасинанда ин боду онро
ترا واپسین انده این باد و آنرا
Ки шодаст азин , вопасини шодмонӣ
که شادست ازین، واپسین شادمانی
На бар вифқ завқаст ин шеъри лекин
نه بر وفق ذوقست این شعر لیکن
Маромӣ наёяд зи ман ҳам наоне
مرامی نیاید ز من هم نهانی
Худоё ! дарин соъат аз ганҷи раҳмат
خدایا! درین ساعت از گنج رحمت
Ҳазорон латифаи бхокши расонӣ
هزاران لطیفه بخاکش رسانی
зи фарзанду ҷоҳу ҷавонӣу давлат
ز فرزند و جاه و جوانی و دولت
Таматтуъи даҳ ин хоҷаро ҷовдонӣ
تمتّع ده این خواجه را جاودانی