Рахт аз моҳу лабат аз шукраст

رخت از ماه و لبت از شکرست

Онат азин венаат аз он хўбтрст

آنت ازین وینت از آن خوبترست

Бар рахти бӯсаи куҷо шояд дод ?

بر رخت بوسه کجا شاید داد؟

Ки назар низ маҳал назараст

که نظر نیز محل نظرست

На миён нест миёни ту зи лутф

نه میان نیست میان تو ز لطف

Венаи аҷабтар ки миён камараст

وین عجبتر که میان کمرست

То лабатро нарасад чашм бидон

تا لبت را نرسد چشم بدان

Дар забонҳо ҳама ном шукраст

در زبانها همه نام شکرست

Бӯса ӣӣ аз лабу дандони хушат

بوسه یی از لب و دندان خوشت

Хӯни баҳоии ду ҷаҳон хуш писараст

خون بهای دو جهان خوش پسرست

Аз чаҳ ношстаҳи рухам май хуоне

از چه ناشسته رخم می خوانی

Ки рухами шаста бхўн ҷигараст

که رخم شسته بخون جگرست

Бдкнӣ бо ман ва гӯям ки макун

بدکنی با من و گویم که مکن

Гўӣим некаст , инам битарсат

گوئیم نیکست، اینم بترست

Бо руху ғамзаи ту май созам

با رخ و غمزۀ تو می سازم

Ки гулу хортў бо икдгрст

که گل و خارتو با یکدگرست