Олами лутфу карами сарвари арбоби ҳунар

عالم لطف و کرم سرور ارباب هنر

эй ки анъоми ту чун фазли ту бе поёнаст

ای که انعام تو چون فضل تو بی پایانست

Ҷони дарозии амл аз қалами кӯтаҳи тест

جان درازیّ امل از قلم کوته تست

Ки риёзи карам аз гиря ӯ хандонаст

که ریاض کرم از گریۀ او خندانست

Файзи анъоми ҷуз аз калак ту ме накушояд

فیض انعام جز از کلک تو می نگشاید

Он қалам нест магари ноижаҳи эҳсонат

آن قلم نیست مگر نایژۀ احسانت

Худ падедаст зи лутфи ту ки ҷон ҳунараст

خود پدیدست ز لطف تو که جان هنرست

Ки ҳунари парварии ту з миён ҷонаст

که هنر پروری تو ز میان جانست

Тӯда бар тӯдаи зи гавҳари хати машки огӣнат

توده بر توده ز گوهر خط مشک آگینت

Ҳамчу аз дидаи ушшоқ шаб ҳиҷронаст

همچو از دیدۀ عشّاق شب هجرانست

Олами лутфи ту аз ҳтгаҳ ҷонасту дарав

عالم لطف تو از هتگه جانست و درو

Ҳар куҷо гом занад боғу сробстонст

هر کجا گام زند باغ و سرابستانست

Рои дурахшони ту ҳам соя ва ҳам хуршедаст

رای درخشان تو هم سایه و هم خورشیدست

Хотири тези ту ҳам оташ ва ҳам райҳонаст

خاطر تیز تو هم آتش و هم ریحانست

Аз сари лутфу карами қиссаи ман асғо кун

از سر لطف و کرم قصّة من اصغا کن

Ки марои фикр дар ин воқеа саргардонаст

که مرا فکر در این واقعه سرگردانست

Ҳисса ӣӣ аз карами обод ки он ҳақ манаст

حصّه یی از کرم آباد که آن حقّ منست

Худ дусоласт ки аз ҷавр фалак вайронаст

خود دوسالست که از جور فلک ویرانست

Ту ки қонӯни сахо аз қаламати мзбўтст

تو که قانون سخا از قلمت مضبوطست

Ҳеҷ доне ки чаро дар қалам нисёнаст ?

هیچ دانی که چرا در قلم نسیانست؟

Ғам онаст ки ин ҳисса нависад бар тарк

غم آنست که این حصّه نویسد بر ترک

Конк бар барг нависанд ҳануз осонаст

کانک بر برگ نویسند هنوز آسانست

Лутфи фармой ва ба таҷдидаш имзо банавис

لطف فرمای و به تجدیدش امضا بنویس

Ки марои худ зи ҷаҳони ваҷҳ маишат онаст

که مرا خود ز جهان وجه معیشت آنست