Дӯш бо табъ хештан гуфтам

دوش با طبع خویشتن گفتم

Ки чаҳ дорӣ ? биор шеърӣ тар

که چه داری؟ بیار شعری تر

Гуфт ман ҳамчуи санг хушк шудам

گفت من همچو سنگ خشک شدم

Дар ман аз нам намонад ҳеҷ асар

در من از نم نماند هیچ اثر

Гар ту бисёр сари занӣ бар санг

گر تو بسیار سر زنی بر سنگ

Норай аз ман бадасти ақди гуҳар

ناری از من بدست عقد گهر

Тарбиятҳо ки карда ӣӣ ту маро

تربیتها که کرده یی تو مرا

Ҳаст инсоф дар замонаи смр

هست انصاف در زمانه سمر

Бо чунин равнақи қабули сухан

با چنین رونق قبول سخن

Бо чунин обрӯии фазлу ҳунар

با چنین آبروی فضل و هنر

Рӯ хамӯшу бгўшаҳ ӣӣ биншин

رو خموش و بگوشه یی بنشین

Пас азин номи табъ ва шеър мабар

پس ازین نام طبع و شعر مبر

Гуфтамаш : хоҷа шеър ме хоҳад

گفتمش: خواجه شعر می خواهد

Гуфт кини хуштар сет ва некӯтар

گفت کین خوشتر ست و نیکوتر

Ба чаҳ ғмхўоргӣ ки фармудаст

به چه غمخوارگی که فرمودست

Хоҷаи моро бад-ӣни ду соли андар ?

خواجه ما را بدین دو سال اندر؟

На ҷавоби салом ва на пурсиш

نه جواب سلام و نه پرسش

На умедӣ аз вабаи хайр ва ба шар

نه امیدی از وبه خیر و به شر

На бтўи илтифоти вақти ҳузур

نه بتو التفات وقت حضور

На ба ғайбати тафаққудӣ дар хур

نه به غیبت تفقّدی در خور

На қазои ҳуқуқи дерина

نه قضای حقوق دیرینه

На бҳрмти бҷонби ту назар

نه بحرمت بجانب تو نظر

Ногаҳон аз ту шеър ме хоҳад

ناگهان از تو شعر می خواهد

Чаҳ ҳадисаст , рӯи ту жож махӯр

چه حدیثست، رو تو ژاژ مخور

Хоҷаро бо ту ин сухан худ нест

خواجه را با تو این سخن خود نیست

Ришхндиит додаанд магар

ریشخندییت داده اند مگر

Ту зи содаи дилӣу нодонӣ

تو ز ساده دلی و نادانی

Карда ӣӣ ҳамчуи кӯдакони бовар

کرده یی همچو کودکان باور

Варна бар хез ва аз аноят ӯ

ورنه بر خیز و از عنایت او

Як нишони дурусти боз овар

یک نشان درست باز آور