Муҳаққиқаст ки чизе ки он расад ба камол

محقّق است که چیزی که آن رسد به کمال

Буд ҳар оинаи он чизро наҳифи завол

بود هر آینه آن چیز را نهیب زوال

Агар ба навбати ман хатм шуд сухан чаҳ аҷаб

اگر به نوبت من ختم شد سخن چه عجب

Расидааст дар айёми ман сухан ба камол

رسیده است در ایّام من سخن به کمال