Ҷонам ки дар шиканҷа ҳиҷрон муаззабаст

جانم که در شکنجۀ هجران معذّبست

Ваҷҳи халос ӯ з лақоӣ муҳаззабаст

وجه خلاص او ز لقای مهذّبست

Он мқбли замонау мақбули хосу ом

آن مقبل زمانه و مقبول خاص و عام

Каз мкрмоти зот шарифаш мураккабаст

کز مکرمات ذات شریفش مرکّبست

Он неки хоҳи халқ ки лафзи муборакаш

آن نیک خواه خلق که لفظ مبارکش

Баҳри сукӯни фитна фусун муҷаррабаст

بهر سکون فتنه فسون مجرّبست

Равшан чу офтоб бидидам ки зот ӯ

روشن چو آفتاب بدیدم که ذات او

Дар Исфаҳон чу дар шаб торик кавкабаст

در اصفهان چو در شب تاریک کوکبست

Дар орзӯии хизмат ӯ ҳар шабии маро

در آرزوی خدمت او هر شبی مرا

Чашмии тиҳии зи хобу лабии пари зёри баст

چشمی تهی ز خواب و لبی پر زیار بست

Аз муддат фироқ надонам чаҳ рӯз рафт

از مدّت فراق ندانم چه روز رفت

Зеро ки рӯзҳо ҳама дар кисват шабаст

زیرا که روزها همه در کسوت شبست

Дар ҳиҷри ҷони гудозаш бар ман зи зиндагӣ

در هجر جان گدازش بر من ز زندگی

Ҳар тӯҳматӣ ки ҳаст азин ҷон бар лабаст

هر تهمتی که هست ازین جان بر لبست

Вари неи барин сифат ки манам бе ҳузури ӯй

ور نی برین صفت که منم بی حضور اوی

Ин зиндагӣ набошад , тъзиб қолабаст

این زندگی نباشد، تعذیب قالبست

Зини ҳиҷри ҷони гзоӣ ки чун мор шуд дароз

زین هجر جان گزای که چون مار شد دراز

Гӯйӣ ки ҳшўи бистари ман неш ақрабаст

گویی که حشو بستر من نیش عقربست

Дар боби хизмат ар чаҳ ки тақсир ме равад

در باب خدمت ار چه که تقصیر می رود

Борӣ ба панҷ вақт дуоҳо мураттабаст

باری به پنج وقت دعاها مرتبّست