эй карӣмӣ ки дар офоқи ҷаҳон

ای کریمی که در آفاق جهان

Нест чун сяти ту олами гардӣ

نیست چون صیت تو عالم گردی

Баҳр бо ҳиммати ту бастаи кафӣ

بحر با همّت تو بسته کفی

Субҳ бо хотири ту дами сардӣ

صبح با خاطر تو دم سردی

Турфаи дрдисти фироқат алҳақ

طرفه دردیست فراقت الحق

Ки диҳад ёварӣ ҳар дардӣ

که دهد یاوری هر دردی

Пой мардем тамаъ буд зи сабр

پای مردیم طمع بود ز صبر

Худ касе дид чунон номардӣ

خود کسی دید چنان نامردی

Кош чандонаш дирангӣ будӣ

کاش چندانش درنگی بودی

Ки дилами шарбатӣ аз ғам хӯрдӣ

که دلم شربتی از غم خوردی

Ғами ҳиҷрони ту бо ман зини бор

غم هجران تو با من زین بار

Беш аз йен пештарам озурдӣ

بیش از ین پیشترم آزردی

На бар он гӯнаи бёзрди маро

نه بر آن گونه بیازرد مرا

Ки азин пештарам озурдӣ

که ازین پیشترم آزردی

Ончунон гирд баровардам аз ман

آنچنان گرد برآوردم از من

Ки зи ман низ нахезад гардӣ

که ز من نیز نخیزد گردی

Будӣ аз шавқи гарони бор ар не

بودی از شوق گران بار ار نی

Боди худ сӯй туам оварадӣ

باد خود سوی توام آوردی

Аз паии васли чунон ҳиҷри чунин !

از پی وصل چنان هجر چنین!

Оре бехор набошад вирдӣ

آری بی خار نباشد وردی