Дар орзӯии ту аз умри ман ду соли гузашт
در آرزوی تو از عمر من دو سال گذشت
Ки ҳечгуна надонам ки бар чаҳ ҳоли гузашт
که هیچگونه ندانم که بر چه حال گذشت
Дусол чист ? ғалат мекунам ки ҳар рӯзӣ
دوسال چیست؟ غلط می کنم که هر روزی
зи рӯзҳои фироқати ҳазор соли гузашт
ز روزهای فراقت هزار سال گذشت
Малули гаштами азин боду хок паймудан
ملول گشتم ازین باد و خاک پیمودن
Вагар ҳақиқати хоҳии ту , аз малоли гузашт
وگر حقیقت خواهی تو، از ملال گذشت
Фироқ рӯй ту вақтаст агар висол бошад
فراق روی تو وقتست اگر وصال باشد
Агар бъкс шавад ҳар чаҳ аз камоли гузашт
اگر بعکس شود هر چه از کمال گذشت
Ҳадиси шавқи бхдмт ркоктӣ дорад
حدیث شوق بخدمت رکاکتی دارد
з рӯй расми навиштан каз эътидоли гузашт
ز روی رسم نوشتن کز اعتدال گذشت
Шудам хаёлӣ ва бар ман на он гузашт алҳақ
شدم خیالی و بر من نه آن گذشت الحق
Ки ҳечкас розин ҷинс бар хаёли гузашт
که هیچکس رازین جنس بر خیال گذشت
Намонад дар серум аз ҳечгуна рои висол
نماند در سرم از هیچگونه رای وصال
зи бас ки бар серум аз гӯнаи гавани маҳоли гузашт
ز بس که بر سرم از گونه گون محال گذشت
Азин сипас чаҳ таматтуъ буд ба аҳди висол
ازین سپس چه تمتّع بود به عهد وصال
Чу зиндагонӣ дар ҳасрати висоли гузашт
چو زندگانی در حسرت وصال گذشت
Ману қаноату кунҷии азин сипас зирок
من و قناعت و کنجی ازین سپس زیراک
Зиёни умри ман аз суди ҷоҳу моли гузашт
زیان عمر من از سود جاه و مال گذشت
Замонарогар аз ин гӯшмоли ман ғрзист
زمانه را گر از این گوشمال من غرضیست
Басанда кун гӯ , аз ҳади гӯшмоли гузашт
بسنده کن گو، از حدّ گوشمال گذشت
Анояти ту агар соя афканд вақтаст
عنایت تو اگر سایه افکند وقتست
Ки офтоби шикеби ман аз заволи гузашт
که آفتاب شکیب من از زوال گذشت
Ҳаром буд маро бе ту зиндагии лекин
حرام بود مرا بی تو زندگی لیکن
Агар ҳароми бдоини қдрўгри ҳалоли гузашт
اگر حرام بداین قدروگر حلال گذشت
Магар ки бугзарад ин рӯзгори нокомӣ
مگر که بگذرد این روزگار ناکامی
Радифи шеър аз он кардаам бФол бигузашт
ردیف شعر از آن کرده ام بفال بگذشت
Шудаст ҳоли ман аз орзӯии хизмати ту
شدست حال من از آرزوی خدمت تو
Чу ҳоли ташна ки бар чашмаи зулоли гузашт
چو حال تشنه که بر چشمة زلال گذشت
Бамурда будам аз шарми зиндагонии хеш
بمرده بودم از شرم زندگانی خویش
Вгрчаҳ ҳар нафас аз вай бсд накол гузашт
وگرچه هر نفس از وی بصد نکال گذشت
Вале бнФҳаҳи халқи ту зинда кард маро
ولی بنفحة خلق تو زنده کرد مرا
Саҳаргаҳон ки бмн бар дами шимоли гузашт
سحرگهان که بمن بر دم شمال گذشت