Хез то зор ва гиря баргирем

خیز تا زار و گریه برگیریم

Хуши бгриим ва ӣа дар гирем

خوش بگرییم و یه در گیریم

Навҳаҳои ҷигар хросш кунем

نوحه های جگر خراش کنیم

Чун бпоён расад зи саргерӣам

چون بپایان رسد ز سرگیریم

Сртобўти хоҷаи бозкним

سرتابوت خواجه بازکنیم

Кафан аз рӯй вай бадар гирем

کفن از روی وی بدر گیریم

Вази ҷафое ки дӯш рафт бирав

وز جفایی که دوش رفت برو

Ҳоли пурсим ва гиря баргирем

حال پرسیم و گریه برگیریم

Гардиш аз рӯй хуби бФшоним

گردش از روی خوب بفشانیم

Сзш аз хок тира баргем

سزش از خاک تیره برگیم

Бар сари равзаи муқаддас ӯ

بر سر روضۀ مقدس او

Дида аз ашк дар гуҳар гирем

دیده از اشک در گهر گیریم

Ин дигар фитнаи байн ки чун афтод

این دگر فتنه بین که چون افتاد

Ваа ки хӯнами бадал дарун афтод

وه که خونم بدل درون افتاد

Фитна ки рафт ҳеҷ набӯд

فتنه که رفت هیچ نبود

Фитна дар Исфаҳон кунун афтод

فتنه در اصفهان کنون افتاد

Илми шаръу рояти ислом

علم شرع و رایت اسلام

Ҳар ду дар хоки сар нигун афтод

هر دو در خاک سر نگون افتاد

Аз ду нири бгриҳхўнин

از دو نیر بگریۀخونین

Чархро дидагон бурун афтод

چرخ را دیدگان برون افتاد

Каҳкашони роҳи ашк хунин аст

کهکشان راه اشک خونین است

Каш барон рӯй нилгун афтод

کش بران روی نیلگون افتاد

Шаръро дасти хӯну дови тамом

شرع را دست خون و داو تمام

Муҳраи андари кушод хӯн афтод

مهره اندر گشاد خون افتاد

Ҳолатӣ сҳмнок ме байнем

حالتی سهمناک می بینیم

Халқро дардноки мибиним

خلق را دردناک میبینیم

Мухлисонро дарин мусӣбати саъб

مخلصان را درین مصیبت صعب

Дар мзиқ ҳалок ме байнем

در مضیق هلاک می بینیم

Ҳамаро сина пора ме ёбам

همه را سینه پاره می یابم

Ҳамаро ҷомаи чок май байнам

همه را جامه چاک می بینم

То наме байнами он эмом ҳамам

تا نمی بینم آن امام همام

Ман ҳамаи биму бок май байнам

من همه بیم و باک می بینم

Офтобӣ бидон баландии ҷоҳ

آفتابی بدان بلندی جاه

Дар ҳубути муғок май байнам

در هبوط مغاک می بینم

Ваон ҳамаи кору бораби хоҷаи ҳамин

وان همه کار و بارب خواجه همین

Тӯдаи тираи хок май байнам

تودۀ تیره خاک می بینم

Токаи масъӯди соид аз мо шуд

تاکه مسعود صاعد از ما شد

Кори исломи зер ва боло шуд

کار اسلام زیر و بالا شد

Беҷалолаш ҳронҷо мулкӣаст

بی جلالش هرانجا ملکیست

Маликаш аз дасту поиши арҷошд

ملکش از دست و پایش ارجاشد

Сади Искандар аз миёни брхўост

سد اسکندر از میان برخواست

Зулми иأҷўҷи фитна пайдо шуд

ظلم یأجوج فتنه پیدا شد

Чу ҳусайни алии шҳидшдст

چو حسین علی شهیدشدست

Раҷабаши лоҷарам ъшўро шуд

رجبش لاجرم عشورا شد

Рукни исломи боди боқӣ агар

رکن اسلام باد باقی اگر

Рукни дайни пеши ҳақ таъолӣ шуд

رکن دین پیش حق تعالی شد

Гули бмонодогрчаҳ бустон нест

گل بماناداگرچه بستان نیست

Дар бмонодогрчаҳ дарё шуд

در بماناداگرچه دریا شد

Сарв аз аввали яке ниҳол буд

سرو از اول یکی نهال بود

Моҳи тобони ҳамон ҳилол буд

ماه تابان همان هلال بود

Гул аз он ғунчаи дижами шкФд

گل از آن غنچۀ دژم شکفد

Дарози он нутфаи зулол буд

دراز آن نطفۀ زلال بود

Қӯти нутқи исои андрмҳд

قوت نطق عیسی اندرمهد

Партави фазли зулҷалол буд

پرتو فضل ذوالجلال بود

На бтълими ин ва он бошад

نه بتعلیم این و آن باشد

На бадӯрони моҳ ва сол бошад

نه بدوران ماه و سال باشد

Мардуми дидагар на хирад буд

مردم دیده گر نه خرد بود

Қӯти босираи маҳол буд

قوت باصره محال بود

Бачаи шери бочунон хурдӣ

بچه شیر باچنان خردی

Ҳайбаташи сахт бо камол буд

هیبتش سخت با کمال بود

Аз вафоти ту оҳу воўилоаҳ

از وفات تو آه و واویلاه

Кандар омад бъолми оби сиёҳ

کاندر آمد بعالم آب سیاه

Оҳ , дардо ки дӯдии оташбор

آه ، دردا که دودی آتشبار

Бҷҳон андар омад аз ногоҳ

بجهان اندر آمد از ناگاه

эй дариғо ки даст баста гирифт

ای دریغا که دست بسته گرفت

Чун тўширӣ ?мукуаед рӯбоҳ

چون توشیری مکاید روباه

Шаръро нест бе ту Фрўшкўаҳ

شرع را نیست بی تو فروشکوه

Халқро нест бе ту пушту паноҳ

خلق را نیست بی تو پشت و پناه

Хоҷа аз хобгоҳи беруни ой

خواجه از خوابگاه بیرون آی

Ронкаҳ дайраст , вақт шуд бегоҳ

رانکه دیرست ، وقت شد بیگاه

Халқ дар интизори дидорат

خلق در انتظار دیدارت

Баркашид ндсФи даври ги ҳамаи роҳ

برکشید ندصف دور گ همه راه

Дидаро бе ту равшаноӣ нест

دیده را بی تو روشنایی نیست

Сабрро дил ошноӣ нест

صبر را دل آشنایی نیست

Хоҷа аз хоки тираи беруни ой

خواجه از خاک تیره بیرون آی

Зонка ин ҷой подшоҳӣ нест

زانکه این جای پادشاهی نیست

Пушт бар рӯй мухлисон кардан

پشت بر روی مخلصان کردن

Шеваи лутф ва пешвое нест

شیوۀ لطف و پیشوایی نیست

Хоҷа дар хок ва мо чунин хомӯш

خواجه در خاک و ما چنین خاموش

Куфр маҳзаст ва биўФоиӣ нест

کفر محض است و بیوفایی نیست

эй дариғо ки дайну ?данӣ ро

ای دریغا که دین و دنی را

Бе равои туаш равое нест

بی روای توش روایی نیست

Чашмаи офтоби гардун ро

چشمۀ آفتاب گردون را

Бе ҷамоли ту равшаноӣ нест

بی جمال تو روشنایی نیست

Фитна бедор шуд зхўоби дарой

فتنه بیدار شد زخواب درآی

Кори дарбастаро лабӣ бигушоӣ

کار دربسته را لبی بگشای

То ҳамаи кор баста бигушоед

تا همه کار بسته بگشاید

Парда бурдор ва рӯй бознмоӣ

پرده بردار و روی بازنمای

Халали кори шаҳр май доне

خلل کار شهر می دانی

Хоҷаи зинҳори зуди беруни ой

خواجه زنهار زود بیرون آی

Кори масъӯди соиди андрёб

کار مسعود صاعد اندریاب

Хоҷа башитоб аз барои худо

خواجه بشتاب از برای خدا

Шер дар беша нау бачаи заъиф

شیر در بیشه نه و بچه ضعیف

Вой агар кори дрнёбии вой

وای اگر کار درنیابی وای

То бигӯе казон ҷафо чунӣ

تا بگویی کزان جفا چونی

Бо яке аз хавос дар сухани ой

با یکی از خواص در سخن آی

Хоҷаи фарёд аз ин ҷафои фарёд

خواجه فریاد از این جفا فریاد

Бум ва бар боз кӣ кунад бедод

بوم و بر باز کی کند بیداد

эй дариғо ки аз фарози фалак

ای دریغا که از فراز فلک

Зуд науммат бзир хок фитод

زود نامت بزیر خاک فتاد

Аз смоъилу ҳоҷару ҳоне

از سماعیل و هاجر و هانی

Ту халилӣ чаро наёрӣ ёд

تو خلیلی چرا نیاری یاد

Марями рӯзгору исои вақт

مریم روزگار و عیسی وقت

Ҳардуро умру зиндагонии бод

هردو را عمر و زندگانی باد

Дар паноҳи ҷалолу исмат ӯ

در پناه جلال و عصمت او

Номдори падари бкоми зиёд

نامدار پدر بکام زیاد

Сарв ҳарчанд сояи бозгрФт

سرو هرچند سایه بازگرفت

Боди пояндаи сояи шамшод

باد پاینده سایۀ شمشاد