Омад бар ман чу бар кафами зари пиндошт

آمد بر من چو بر کفم زر پنداشت

Чун дид ки зар надоштам раҳи бгзошт

چون دید که زر نداشتم ره بگذاشت

Аз ҳалқаи гӯш ӯ маро шуд маълум

از حلقۀ گوش او مرا شد معلوم

Конҷо ки зараст гӯш мебояд дошт

کانجا که زرست گوش می باید داشت