Дӯш аз ғами ту нек мушавваш будам

دوش از غم تو نیک مشوّش بودم

То рӯзи зи дасти шаб бар оташ будам

تا روز ز دست شب بر آتش بودم

Лек ар чаҳ сиёҳ буду дилгиру дароз

لیک ار چه سیاه بود و دلگیر و دراز

Бо ӯ бхёли зулфи ту хуш будам

با او بخیال زلف تو خوش بودم