Он ки қарори мо буд қиссаи ошноӣиш

آن که قرار ما بود قصه آشنائیش

Кӣ бирасад ба меҳру маи даъвии рўшноӣиш

کی برسد به مهر و مه دعوی روشنائیش

Ин ҳамаи гуфтугӯи абас бар сари умр ва зайд шуд

این همه گفتگو عبث بر سر عمر و زید شد

Хуш буд он ки бишинавам суҳбати ошноӣиш

خوش بود آن که بشنوم صحبت آشنائیش

Ҳеҷ аз ӯ биҷузи вафо , сар назанад ба аҳди мо

هیچ از او بجز وفا، سر نزند به عهد ما

Он ки ба даҳр қисса шуд шӯҳрат бе вФоӣиш

آن که به دهر قصه شد شهرت بی وفائیش

Он ки ҷудо намешавад нақши вай аз хаёли ман

آن که جدا نمی شود نقش وی از خیال من

Чанд ба синаи пурварами дарди ғами ҷдоӣиш

چند به سینه پرورم درد غم جدائیش

Ҳеҷ ба ӯ намерасад фитнаи рӯзгор аз онк

هیچ به او نمی رسد فتنه روزگار از آنک

Комдаҳи рӯзгори худ , аз дилу ҷони Фдоӣиш

کامده روزگار خود، از دل و جان فدائیش

Аз Ромадаст эмин ва аз сбласт дар амон

از رمد است ایمن و از سبل است در امان

Равшан агар шавад дамии дида ба рўшноӣиш

روشن اگر شود دمی دیده به روشنائیش

Гӯ набӯд месерум шоҳии ҳафт кишварам

گو نبود میسرم شاهی هفت کشورم

Каз ҳамаи чизи беҳтарами мартабати гдоӣиш

کز همه چیز بهترم مرتبت گدائیش

Ҳар ки зи дӯсти бугсалади бастаи банд ғам шавад

هر که ز دوست بگسلد بسته بند غم شود

Меҳнати бастагӣ буд хубтар аз рҳоӣиш

محنت بستگی بود خوب تر از رهائیش

Афсар агар на рӯзу шаби мадҳат ёр ме кунад

افسر اگر نه روز و شب مدحت یار می کند

Лаъли зи лаб чаро чакад гоҳи ғазали сроӣиш

لعل ز لب چرا چکد گاهِ غزل سرائیش