То ба рӯй ту шуд дидаи бозам

تا به روی تو شد دیده بازم

Аз ҳамаи дилбарон бе ниёзам

از همه دلبران بی نیازم

Тӯшаи ҳасан ва ман бандаи ту ,

توشه حسن و من بنده تو،

Ту чу Маҳмӯд ва ман чун Аёзам

تو چو محمود و من چون ایازم

Ишқ ту карда расвои халқам

عشق تو کرده رسوای خلقم

Пардаи бардошти охири зи розам

پرده برداشت آخر ز رازم

Шамъи сон аз фироқати ҳамаи шаб

شمع سان از فراقت همه شب

То саҳаргаҳ бисӯзу гудозам

تا سحرگه بسوز و گدازم

Аз нигоҳии диламро рабӯдӣ

از نگاهی دلم را ربودی

Гардиши чашм мастат бинозам

گردش چشم مستت بنازم

Ҷону дил дар раҳат додам , оре

جان و دل در رهت دادم، آری

Дар қимори ғамат , покбозм

در قمار غمت، پاکبازم

Чанд , чанд аз фароғат бисӯзам

چند، چند از فراغت بسوزم

То ба кӣ бо хаёлат бисозам

تا به کی با خیالت بسازم

Васли ту то мурод дилам шуд ,

وصل تو تا مراد دلم شد،

Ғайр ҷон нест бар каф набозам

غیر جان نیست بر کف نبازم

Ҷузи хаёли Рахш , нест афсар

جز خیال رخش، نیست افسر

Мӯниси шомҳои дарозам

مونس شام‌های درازم