Навбаҳор омаду ҳаркас ба ҳавоӣ чаман аст

نوبهار آمد و هرکس به هوای چمن است

Навбаҳори манӣ ва рӯй ту бустон ман аст

نوبهار منی و روی تو بستان من است

Ҳайвонӣаст ки бе гулшани он рӯй накӯй

حیوانی است که بی گلشن آن روی نکوی

Хотирашро ҳаваси сабзау майл чаман аст

خاطرش را هوس سبزه و میل چمن است

Одамиро ки дар ин фасл бибояд тарабӣ

آدمی را که در این فصل بباید طربی

Бо руху қади ту ҳоҷат чаҳ ба сарв ва саман аст

با رخ و قد تو حاجت چه به سرو و سمن است

Дигар аз файзи ҳаво , перҳани астбрқ

دگر از فیض هوا، پیرهن استبرق

Ҳарчӣ бинӣ ба чаман , дар бадан Настаран аст

هرچه بینی به چمن، در بدن نسترن است

Лекини он кох ки боғи омада дар мавсими гул

لیکن آن کاخ که باغ آمده در موسم گل

Чаману Настаранаш , дилбари нозук бадан аст

چمن و نسترنش، دلبر نازک بدن است

Қамарӣу фохтаи доне ки чаҳ гуяд бар сарв ,

قمری و فاخته دانی که چه گوید بر سرو،

Настаранро ба тан аз ҳасрати қадат кафан аст

نسترن را به تن از حسرت قدت کفن است

Чамани ороаш нигаҳ дорад аз осеби хазон ,

چمن آراش نگه دارد از آسیب خزان،

Боғи моро , ки анори лабу себ зқн аст

باغ ما را، که انار لب و سیب ذقن است

Тўтёним чу афсар , ҳамаи ширини мантиқ

طوطیانیم چو افسر، همه شیرین‌منطق

Шукри мо лаби ҷононаи ширин сухан аст

شکر ما لب جانانه شیرین‌سخن است