Ба ҳар маҳфил ки шамъии зотши парвона май сӯзад

به هر محفل که شمعی زآتش پروانه می‌سوزد

зи ҳасрати баси дили девонау фарзона май сӯзад

ز حسرت بس دل دیوانه و فرزانه می‌سوزد

Шаби ҳиҷрон хаёлаш зад чунон бар хирманами оташ

شب هجران خیالش زد چنان بر خرمنم آتش

Ки барқ шуълаам ҳам шамъ ва ҳам парвона май сӯзад

که برق شعله‌ام هم شمع و هم پروانه می‌سوزد

Дар ин вайронаи он девонаи оташи ниҳодами ман ,

در این ویرانه آن دیوانه آتش‌نهادم من،

Ки ҳршб аз шарор нолаам вайрона май сӯзад

که هرشب از شرار ناله‌ام ویرانه می‌سوزد

Чунонам аз ҷигари оташ бурун ояд ки бар соғар

چنانم از جگر آتش برون آید که بر ساغر

Нуҳумгар лаъли лаб , ҳам бодаи ҳам паймона май сӯзад

نهم گر لعل لب، هم باده هم پیمانه می‌سوزد

Хаёлат бар ман девона , дар вайронаи барқи осо

خیالت بر من دیوانه، در ویرانه برق‌آسا

Шарорӣ зад ки ҳам вайронаи ҳам девона май сӯзад

شراری زد که هم ویرانه هم دیوانه می‌سوزد

Шудам дар базм ҳар оташи парасти афсонаи ишқат

شدم در بزم هر آتش‌پرست افسانه عشقت

Чу хирмани пайкарам аз барқи он афсона май сӯзад

چو خرمن پیکرم از برق آن افسانه می‌سوزد

На ман парвонаи сони ҳрдми занами оташ ба болу пар

نه من پروانه‌سان هردم زنم آتش به بال و پر

Ки аз савдои ишқати шамъ дар кошона май сӯзад

که از سودای عشقت شمع در کاشانه می‌سوزد

Чунон аз ишқи сӯзади аФсро , ҷононаам пайкар

چنان از عشق سوزد افسرا، جانانه‌ام پیکر

Ки пиндории ту барқи ошнои бегона май сӯзад

که پنداری تو برق آشنا بیگانه می‌سوزد