Роди каф , оқои Муҳамади ҷаъфар , эй каз бадви ҳол

راد کف، آقا محمد جعفر، ای کز بدو حال

Мардӣу мардуми навозӣ дар ниҳодат мдғм аст

مردی و مردم نوازی در نهادت مدغم است

Баҳри фатҳи боби доролзрби ин фаррухи диёр

بهر فتح باب دارالضرب این فرخ دیار

Соиди симини ту , алҳақ калидӣ муҳкам аст

ساعد سیمین تو، الحق کلیدی محکم است

Ҳеҷ аҳволам наме пурсӣ ки ин фарзонаи дӯст

هیچ احوالم نمی پرسی که این فرزانه دوست

Дар куҷо ҳаст ва чаҳаш кор ва ки ӯро ҳамдам аст

در کجا هست و چه اش کار و که او را همدم است

Рӯзҳо дар айни сиҳҳат ё асири дарду ранҷ

روزها در عین صحت یا اسیر درد و رنج

Шомҳо машғӯли шодӣ ё гирифтор ғам аст

شام ها مشغول شادی یا گرفتار غم است

Гарчи бо ёрони надории улфати дерин ва лек

گرچه با یاران نداری الفت دیرین و لیک

Гоҳу гуҳ пурсидани аҳволи эшон лозим аст

گاه و گه پرسیدن احوال ایشان لازم است

Инчунин ҳаргиз наме донстмти пимоли гусал

اینچنین هرگز نمی دانستمت پیمال گسل

Борҳо мегуфтамӣ лутфи ту бо ман доим аст

بارها می گفتمی لطف تو با من دائم است

Нестии гардун ки гӯям бо чу ман озода Эй

نیستی گردون که گویم با چو من آزاده ای

БевФоӣит ошкоро ҳасту меҳрат мубҳам аст

بی وفائیت آشکارا هست و مهرت مبهم است

Миннатӣ каз туаст бар ман , онкии қадари аҳли фазл

منتی کز توست بر من، آنکه قدر اهل فضل

Нек бишносӣу доне кин чунин мардум кам аст

نیک بشناسی و دانی کاین چنین مردم کم است

Не чу дигар мардумонастӣ ки ҳар гӯсола ро

نی چو دیگر مردمان استی که هر گوساله را

Аз харӣ гӯйанд кӯи дорои исм аъзам аст

از خری گویند کو دارای اسم اعظم است

Нест манъам ҳар ки чун қорун кунад зари зери хок

نیست منعم هر که چون قارون کند زر زیر خاک

Он ки зару хокаши яксон , ӯ ба олам манъам аст

آن که زر و خاکش یکسان، او به عالم منعم است

Кохи дили обод кардани пешаи озоди мард

کاخ دل آباد کردن پیشه آزاد مرد

Тоқи гули бунёд ҳаштан , шева ҳар лоӣм аст

طاق گل بنیاد هشتن، شیوه هر لائم است

Қавли шайхи он ринди шоҳиди бози широзӣ ки гуфт :

قول شیخ آن رند شاهد باز شیرازی که گفت:

Кори ман чун зулфи ёри ман , пареш ва дарҳам аст

کار من چون زلف یار من، پریش و درهم است