Аз ҳамаи олам шудаам бар карон

از همه عالم شده‌ام بر کران

Баста ба савдои ту ҷон бар миён

بسته به سودای تو جان بر میان

Ҷон на ва чун соя ба ту зинда ам

جان نه و چون سایه به تو زنده‌ام

Бо ту ва сад солаи раҳи андари миён

با تو و صد ساله ره اندر میان

Аз таби ҳиҷрони ту нохуни кабӯд

از تب هجران تو ناخن کبود

Пеши ту ангушти занони коломон

پیش تو انگشت زنان کالامان

Он на з гиряаст ки чашмам ба қасд

آن نه ز گریه است که چشمم به قصد

Ҳаст гуҳари рез ба сӯии даҳон

هست گهر ریز به سوی دهان

Лек забонам чу ҳадисат кунад

لیک زبانم چو حدیثت کند

Дидаи нисори оради баҳри забон

دیده نثار آرد بهر زبان

Васли ту беҳиҷр тавон дид ? не

وصل تو بی‌هجر توان دید؟ نی

Гӯшти ҷудо кӣ шавад аз устихон

گوشت جدا کی شود از استخوان

Чун кунам афғон ки зи туфи ҷигар

چون کنم افغان که ز تف جگر

Сӯхта шуд дар даҳани ман фиғон

سوخته شد در دهن من فغان

Дар басарами суфта шудааст офтоб

در بصرم سفته شده است آفتاب

зи онкии маро дида шуд алмоси дон

ز آنکه مرا دیده شد الماس دان

Дӯди диламгар ба фалаки бршўд

دود دلم گر به فلک برشود

Ҳафт фалак ҳашт шавад дар замон

هفت فلک هشت شود در زمان

Биъгаҳи ғами дил хоқонӣ аст

بیعگه غم دل خاقانی است

Зон кашад андӯҳ дар ӯ корвон

زان کشد اندوه در او کاروان

Венаи рамақӣ каз рақамаш монда аст

وین رمقی کز رقمش مانده است

Аз зилли хуршеди сипеҳри остон

از ظل خورشید سپهر آستان

Муштарии исмату хуршеди дайн

مشتری عصمت و خورشید دین

Садри азали қадари абади қаҳрамон

صدر ازل قدر ابد قهرمان

Нойиби султони ҳудо , аҳмшод

نایب سلطان هدی، احمشاد

Кӯаст дар иқлӣми карами Комрон

کوست در اقلیم کرم کامران