Рӯй ту чун навбаҳори ҷилва гарӣ ме кунад

روی تو چون نوبهار جلوه‌گری می‌کند

Зулфи ту чун рӯзгори парда дарӣ ме кунад

زلف تو چون روزگار پرده‌دری می‌کند

Валлоҳ агар сомрӣ кард ба умрӣ аз онк

والله اگر سامری کرد به عمری از آنک

Чашми ту аз саҳарҳо моҳзрӣ ме кунад

چشم تو از سحرها ماحضری می‌کند

Муфлисии ман туро аз бар ман май барад

مفلسی من تو را از بر من می‌برد

Саркашии ту маро аз ту барӣ ме кунад

سرکشی تو مرا از تو بری می‌کند

Гар бикашам ки гуҳии зулфи дарози ту ро

گر بکشم گه گهی زلف دراز تو را

Турраи таррори ту тайра гарӣ ме кунад

طرهٔ طرار تو طیره‌گری می‌کند

Розӣам аз ишқи тугар ба дилӣ розӣ аст

راضیم از عشق تو گر به دلی راضی اَست

Лек бидон нест ӯ ҷумла барӣ ме кунад

لیک بدان نیست او جمله بری می‌کند

Ақл на ҳамтоӣ туаст каз ту занад лофи ишқ

عقل چه همتای توست کز تو زند لاف عشق

наменашносад ҳарифи хира сиррӣ ме кунад

می‌نشناسد حریف خیره‌سری می‌کند

Ишва гарӣ мекунад лаъли туу турфаи онк

عشوه‌گری می‌کند لعل تو و طرفه آنک

Ақл чу хоқонеи ишва харӣ ме кунад

عقل چو خاقانیی عشوه‌خری می‌کند