Хастаам нек аз бади айёми хеш

خسته‌ام نیک از بد ایام خویش

Тайраам бар толеъи пидроми хеш

طیره‌ام بر طالع پدرام خویش

Аз сипедии кори толеъи бахт ро

از سپیدی کار طالع بخت را

Баси сияҳи байнами забону коми хеш

بس سیه بینم زبان و کام خویش

Дили сабуии ғами тиҳӣ бар ман кунад

دل سبوی غم تهی بر من کند

Ман зи хӯн дил кунам пари ҷоми хеш

من ز خون دل کنم پر جام خویش

Дили ҳам аз ман дӯст гираст эй аҷаб

دل هم از من دوست‌گیر است ای عجب

Бар забон ғам диҳад пайғоми хеш

بر زبان غم دهد پیغام خویش

Ман ба дандони гӯшаи дил чун хӯрам

من به دندان گوشهٔ دل چون خورم

Кӯи чунон дар гӯша дид ороми хеш

کو چنان در گوشه دید آرام خویش

Дил на пайконаст , ҳам хӯнасту гӯшт

دل نه پیکان است، هم خون است و گوشت

Гӯшт натавон хӯрдан аз андоми хеш

گوشت نتوان خوردن از اندام خویش

Осмон ҳрдм кашад вонгаҳ диҳад

آسمان هردم کشد وانگه دهد

Куштагонро туъмаи аҷроми хеш

کشتگان را طعمهٔ اجرام خویش

Кулбаи қассоб чанд оради бурун

کلبهٔ قصاب چند آرد برون

Сурхи занбӯрони хӯни ошоми хеш

سرخ زنبوران خون آشام خویش

Воми бустонам даҳум хоҳанда ро

وام بستانم دهم خواهنده را

Пас зи ганҷ ғайб бидиҳам воми хеш

پس ز گنج غیب بدهم وام خویش

Соилон аз ман чунин хуши дили раванд

سایلان از من چنین خوش‌دل روند

Ман чунин нохуши дил аз айёми хеш

من چنین ناخوش‌دل از ایام خویش

Соил ар хуррам шавад зокроми ман

سایل ار خرم شود زاکرام من

Ман шавам хуррамтар аз икроми хеш

من شوم خرم‌تر از اکرام خویش

Аз барои шодии соил ба ранг

از برای شادی سائل به رنگ

Заъфарони созами рухи зрФоми хеш

زعفران سازم رخ زرفام خویش

Донагӣ аз худ бози гирами баҳри қӯт

دانگی از خود باز گیرم بهر قوت

Пас даҳуми динорӣ аз анъоми хеш

پس دهم دیناری از انعام خویش

Коми ман биллоҳ ки ноком ман аст

کام من بالله که ناکام من است

То ба нокомӣ барорам коми хеш

تا به ناکامی برآرم کام خویش

Дасти ҳиммати бас фарох омад маро

دست همت بس فراخ آمد مرا

Пои ҳиммат танг дорам гоми хеш

پای همت تنگ دارد گام خویش

ӯ ба нисбати хондаи хоқонии маро

او به نسبت خوانده خاقانی مرا

Ман кунам хоқони ҳиммати номи хеш

من کنم خاقان همت نام خویش