Кӯи субҳ ки бор шаб кашидам

کو صبح که بار شب کشیدم

Дар роҳи бало тъб кашидам

در راه بلا تعب کشیدم

Сабрам накашид то саҳари зонк

صبرم نکشید تا سحر زآنک

Аз мавкиби ғам шағаб кашидам

از موکب غم شغب کشیدم

Ҷон ҳам накушуд ба ҳила то рӯз

جان هم نکشد به حیله تا روز

Ман то ба саҳар аҷаб кашидам

من تا به سحر عجب کشیدم

Зинда ба умед субҳ мондам

زنده به امید صبح ماندم

То субҳи бад-ӣн сабаб кашидам

تا صبح بدین سبب کشیدم

Дорам зи хумор чашм мегаван

دارم ز خمار چشم میگون

Беонкӣ метараб кашидам

بی‌آنکه می طرب کشیدم

Сбҳо ба гулоб жола бинишон

صبحا به گلاب ژاله بنشان

Ин дарди сиррӣ ки шаб кашидам

این درد سری که شب کشیدم

Бар чарх камон кашидам аз дил

بر چرخ کمان کشیدم از دل

Каз оташи дил лҳб кашидам

کز آتش دل لهب کشیدم

Тирами ҳама бар нишона шуд рост

تیرم همه بر نشانه شد راست

Ҳар чанд камон ба чап кашидам

هر چند کمان به چپ کشیدم

Пар обила шуд лабами зи баси туф

پر آبله شد لبم ز بس تف

Каз сина ба сӯй лаб кашидам

کز سینه به سوی لب کشیدم

Гӯйанд лаби туро чаҳ афтод

گویند لب تو را چه افتاد

Ин узри нуҳум ки таб кашидам

این عذر نهم که تب کشیدم

Кардам талаб ва наёфтам аҳл

کردم طلب و نیافتم اهل

Акнӯн қадам аз талаб кашидам

اکنون قدم از طلب کشیدم

Хоқонии вори хати вохўост

خاقانی‌وار خط واخواست

Бар олам булъаҷаб кашидам

بر عالم بوالعجب کشیدم