Дар сояи ғами шикасти рӯзам
در سایهٔ شب شکست روزم
Хуршед сиёҳ шуд зи сӯзам
خورشید سیاه شد ز سوزم
Аз дӯди ҷигар силаҳ кардам
از دود جگر سِلاح کردم
То кини дил аз фалаки бтўзм
تا کین دل از فلک بتوزم
Танҳо ҳамаи шаби ману чароғӣ
تنها همه شب من و چراغی
Мӯнис шуда то бгоҳ рӯзам
مونس شده تا بگاه روزم
Гоҳе бикашам ба оҳи сардаш
گاهی بکُشم به آه سردش
Гоҳ аз туфи синаи брФрўзм
گاه از تف سینه برفروزم
Як аҳл намонад пас чаро чашм
یک اهل نماند پس چرا چشم
Зини парда дар он фурӯ надузам
زین پرده در آن فرو ندوزم
Хоқонии дил шикастаам , бош
خاقانی دل شکستهام، باش
То умр чаҳ бардаад ҳанузам
تا عمر چه بر دهد هنوزم