Ёрб аз ишқ чаҳ сармастам ва бе хештанам

یارب از عشق چه سرمستم و بی‌خویشتنم

Даст гиредам то даст ба зулфаш назанам

دست گیریدم تا دست به زلفش نزنم

Гар ба майдон равад он бут магузоред дамӣ

گر به میدان رود آن بت مگذارید دمی

Бӯ ки ҳушёр шавам барги нисории бикунам

بو که هشیار شوم برگ نثاری بکنم

Нагузорам ки ҷаҳонӣ ба ҷамолаш нигаранд

نگذارم که جهانی به جمالش نگرند

Шавам аз хӯни ҷигари парда ба пешаши бетонам

شوم از خون جگر پرده به پیشش بتنم

ё маро бар дар майхонаи он моҳ бурид

یا مرا بر در میخانهٔ آن ماه برید

Ки хумори ман аз онҷост ҳам онҷои шиканам

که خمار من از آنجاست هم آنجا شکنم

Сӯрати ман ҳама ӯ шуд сифати ман ҳама ӯ

صورت من همه او شد صفت من همه او

Лоҷарами каси ман ва мо нашунӯд андари суханам

لاجرم کس من و ما نشنود اندر سخنم

Назанам ҳеҷ дарии томи нгўинд он кист

نزنم هیچ دری تام نگویند آن کیست

Чу бигӯянд маро бояд гуфтан ки манам

چو بگویند مرا باید گفتن که منم

Ним ҷон дораму ҷон соя надорад ба замин

نیم جان دارم و جان سایه ندارد به زمین

Ман ба ҷон мезему соя ҷонаст танам

من به جان می‌زیم و سایهٔ جان است تنم

Аз заъифӣ ки танам ҳаст ниҳон гашта чунонк

از ضعیفی که تنم هست نهان گشته چنانک

Сол ҳо ҳаст ки дар орзӯии хештанам

سال‌ها هست که در آرزوی خویشتنم

Гар марои пурсӣу чизе ба ту овоз диҳад

گر مرا پرسی و چیزی به تو آواز دهد

Он на хоқонӣ бошад , ки буд перҳанам

آن نه خاقانی باشد، که بود پیرهنم