Ҳамаи корами зи даври осмонӣ

همه کارم ز دور آسمانی

Чу давр осмон шуд зеру боло

چو دور آسمان شد زیر و بالا

Лабам беоб чун дандон шона аст

لبم بی‌آب چون دندان شانه است

Азин дандон кун ойинаи симо

ازین دندان کن آئینه سیما

Ки ин зангории ойина вааш ро

که این زنگاری آئینه‌وش را

Чу шона боз нашиносам сар аз по

چو شانه باز نشناسم سر از پا

Дилам мурғӣаст дар қул баста чун санг

دلم مرغی است در قل بسته چون سنگ

Чу сими қул ҳўоллҳии мусаффо

چو سیم قل هواللهی مصفا

Вагар санги оби нутқи ман пазирад

وگر سنگ آب نطق من پذیرد

Бихонад қул ҳўоллаҳи тӯтии осо

بخواند قل هوالله طوطی آسا

Марои гўӣӣ чаро болои нёӣӣ

مرا گوئی چرا بالا نیائی

Ки аз боло расад мардум ба боло

که از بالا رسد مردم به بالا

Ман ӣнҷои ҳамчуи санги манҷаниқам

من اینجا همچو سنگ منجنیقم

Ки пастӣ қисматам бошад зи боло

که پستی قسمتم باشد ز بالا

Марои сар баста натавон дошт бар пой

مرا سر بسته نتوان داشت بر پای

Ба пеши роънои гӯйони раъно

به پیش راعنا گویان رعنا

Магаси рон кардан аз шҳпри тоўс

مگس‌ران کردن از شهپر طاوس

Аҷаб зиштаст бар товуси зебо

عجب زشت است بر طاووس زیبا

Агар шаҳбоз бигурезад чу симурғ

اگر شهباز بگریزد چو سیمرغ

з рӯй рашк маъзӯраст азиро

ز روی رشک معذور است ازیرا

Чаро дорад магаси дастори Фўтаҳ

چرا دارد مگس دستار فوطه

Чаро пӯшади малахи ронин дебо

چرا پوشد ملخ رانین دیبا

Дили ман дег сангин нест виҳк

دل من دیگ سنگین نیست ویحک

Ки чун бишикаст битавон басти ъмдо

که چون بشکست بتوان بست عمدا

Булӯрӣни ҷомро монад дили ман

بلورین جام را ماند دل من

Ки чун шуд рахна напазирад мудово

که چون شد رخنه نپذیرد مداوا

Ҷаҳони хоқонё шахсеаст бе сар

جهان خاقانیا شخصی است بی‌سر

Ду дасти он шахсро имрӯзу фардо

دو دست آن شخص را امروز و فردا

Гар имрӯзат ба дастӣ ҷилва карда аст

گر امروزت به دستی جلوه کرده است

Кунад фардо ба дигари дасти расво

کند فردا به دیگر دست رسوا