Кист зи аҳли замонаи хоқонӣ

کیست ز اهل زمانه خاقانی

Ки ту аҳли вафоаши пиндорӣ

که تو اهل وفاش پنداری

Дӯстӣ каз сар ғараз шуд дӯст

دوستی کز سر غرض شد دوست

Ҳону ҳон тоаш дӯст нишморӣ

هان و هان تاش دوست نشماری

Хоҷа гуяд ки дӯсти дори туам

خواجه گوید که دوستدار تواَم

Посухаши даҳ ки дӯст чун дорӣ

پاسخش ده که دوست چون داری

То азизами маро азиз кунӣ

تا عزیزم مرا عزیز کنی؟

Чун шудам хори хори ингорӣ

چون شدم خوار خوار انگاری؟

ё баландам кунӣ гуҳи пастӣ

یا بلندم کنی گهِ پستی؟

ё азизам кунӣ гуҳи хорӣ

یا عزیزم کنی گهِ خواری؟

Бо ман ин дӯстӣ ба шартӣ кун

با من این دوستی به شرطی کن

Кохри он шартро биҷои оре

کآخر آن شرط را به جای آری

Кони хтоӣӣ ки ҳақи з ман бинад

که‌آن خطائی که حق ز من بیند

Гар ту бинии з ман ниёзорӣ

گر تو بینی، ز من نیازاری

Вар шавад хасми ман зибардастӣ

ور شود خصم من زبردستی

Зери пой балоам магузорӣ

زیر پای بلام مگذاری