Карамӣ ки чу зоҳидӣ хӯрд барги дарахт

کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت

Неи дархур зуҳд созад аз дунёи рахт

نی درخور زهد سازد از دنیا رخت

Аз абрӯу чашм ар ба батон монад сахт

از ابرو و چشم ار به بتان ماند سخت

Чаҳ суд ки несташ ба маъшӯқии бахт

چه سود که نیستش به معشوقی بخت