Ҳамд беҳаду мадҳ бе ъад лоиқи ҳазрати иззати молик алмаликӣ бошад ки ҳамчунон ки дар бадви фитрати аввалӣ ,у ҳўи алзии ибдўои алхлқ , ки ҳақоиқи анвоъро аз мтолъи ибдоъ барме оварад , ҳаюлои инсонро , ки самти олам халқӣ дошт , чиҳил тавр дар мадориҷи асткмол аз сӯрат ба сӯрату ҳол ба ҳоли бгрдонид , ки хамрати тинаҳи одами бедии арбаъӣни сбоҳо , то чун ба ниҳоят тарбият раседу асари ҳусӯли шойистагии қабул дар вай падед омад , халъати сӯрати инсониро , ки тарози олам амре дошт , киу инзли алрўҳи ман амра , ба як дафъа , ки ва мо амрнои алои воҳида , бар тариқ кун Фикўн , клмҳи албсри أўи ҳўи ақрб , дар вай пӯшонед , то вуҷӯди аввал ӯ рақам тамомӣ ёфт ,у навбати таквин ба кун сонӣ раседу мустаъиди таҳаммули амонати раббонии гашт , ки сами أншоноаҳи хлқои охир ; ба изои бадви фитрати дръўди ншأт , сами нъидаҳ , маънавияти инсонро , ки мабдаи вуҷӯди сӯрат навъят ӯсту онҷо , яъне дар бадви вуҷӯд , ба як лмҳаҳ ёфта буд , дар таълими гоҳи илми алонсони мо лами иълму корхонаи إъмлўои солҳо , ба таҷреди зоту таҳзиби сифоту тараққӣ дар мадориҷи камолу тҳлӣ ба сўолҳи аъмоли сол ба соли бали ҳолои Фҳол аз мартаба ба мартабау манзил ба манзил мегузаронад то онгоҳ ки бо маъоди арҷънии илои рбки расонаду сӯрати мустаъор ӯро ки либоси аввали ҳаюлои авлои инсонӣ буд ва дар куни аввал ба чандон тахмиру тршиҳи махсӯс шуда , дафъаи воҳида истирдод кунад , ки Фإзои ҷоءи аҷлҳми лои истأхрўни соъаҳу лоистқдмўн , то чун Нидои лмни алмалики алиўм бо ҷавоби ллаҳи алвоҳади алқҳор , аз ҳазрати молики алмалик дар фазои оламҳои малик ва малакӯт уфтад ,у мавъиди кули шайъи ҳолки алои виҷҳаи даройад , ваъдаи комаи бдأкми тъўдўн ба анҷоз расида бошад ,у ҳикмати канти кнзои мхФё ба итмоми пайваста , злки тақдири алъзизи алълим .

حمد بی حد و مدح بی عد لایق حضرت عزت مالک الملکی باشد که همچنان که در بدو فطرت اولی، و هو الذی یبدوا الخلق، که حقایق انواع را از مطالع ابداع برمی آورد، هیولای انسان را، که سمت عالم خلقی داشت، چهل طور در مدارج استکمال از صورت به صورت و حال به حال بگردانید، که خمرت طینه آدم بیدی اربعین صباحا، تا چون به نهایت تربیت رسید و اثر حصول شایستگی قبول در وی پدید آمد، خلعت صورت انسانی را، که طراز عالم امری داشت، که و ینزل الروح من امره، به یک دفعه، که و ما امرنا الا واحده، بر طریق کن فیکون، کلمح البصر أو هو اقرب، در وی پوشانید، تا وجود اول او رقم تمامی یافت، و نوبت تکوین به کون ثانی رسید و مستعد تحمل امانت ربانی گشت، که ثم أنشاناه خلقا آخر؛ به ازای بدو فطرت درعود نشأت، ثم نعیده، معنویت انسان را، که مبدأ وجود صورت نوعیت اوست و آنجا، یعنی در بدو وجود، به یک لمحه یافته بود، در تعلیم گاه علم الانسان ما لم یعلم و کارخانه إعملوا صالحا، به تجرید ذات و تهذیب صفات و ترقی در مدارج کمال و تحلی به صوالح اعمال سال به سال بل حالا فحال از مرتبه به مرتبه و منزل به منزل می گذراند تا آنگاه که با معاد ارجعنی الی ربک رساند و صورت مستعار او را که لباس اول هیولای اولای انسانی بود و در کون اول به چندان تخمیر و ترشیح مخصوص شده، دفعه واحده استرداد کند، که فإذا جاء اجلهم لا یستأخرون ساعه و لایستقدمون، تا چون ندای لمن الملک الیوم با جواب لله الواحد القهار، از حضرت مالک الملک در فضای عالمهای ملک و ملکوت افتد، و موعد کل شی هالک الا وجهه درآید، وعده کما بدأکم تعودون به انجاز رسیده باشد، و حکمت کنت کنزا مخفیا به اتمام پیوسته، ذلک تقدیر العزیز العلیم.

Ва салавоти номаҳсӯру тҳёти номаъдӯди сазовори нисори вуҷӯди муқаддаси сарвари роҳи намоёни дайну меҳтари пешвоёни аҳли яқини Муҳамад Мустафо бошад ки халоси хилоиқ аз зулмоти ҳайрату ҷаҳолат ба нури иршод ва ҳидоят ӯст ,у амони аҳли имон аз вртоти ғифлату залолат аз эътисом ба ҳабли исмат ӯ слии аллоҳи алайҳу ?алау أсҳобаҳу силами тслимои ксиро .

و صلوات نامحصور و تحیات نامعدود سزاوار نثار وجود مقدس سرور راه نمایان دین و مهتر پیشوایان اهل یقین محمد مصطفی باشد که خلاص خلایق از ظلمات حیرت و جهالت به نور ارشاد و هدایت اوست، و امان اهل ایمان از ورطات غفلت و ضلالت از اعتصام به حبل عصمت او صلی الله علیه و آله و أصحابه و سلم تسلیما کثیرا.

Муҳаррири ин мақолау муаллифи ин рисола мегуяд : таҳрири ин китоб ки мавсӯмаст ба ахлоқи носирӣ дар вақте иттифоқ афтод ки ба сабаби тақаллуби рӯзгори ҷилои ватан бар сиблати изтирор ихтиёр карда буд ,у дасти тақдир ӯро ба мақоми хиттаи қаҳистони пои банди гардонида , ва чун онҷо , ба сабабӣ ки дар садри китоб мстўраст , дар ин таълӣфи шурӯи пайваст ба мӯҷиби қазия

محرر این مقاله و مؤلف این رساله می گوید: تحریر این کتاب که موسوم است به اخلاق ناصری در وقتی اتفاق افتاد که به سبب تقلب روزگار جلای وطن بر سبیل اضطرار اختیار کرده بود، و دست تقدیر او را به مقام خطه قهستان پای بند گردانیده، و چون آنجا، به سببی که در صدر کتاب مسطور است، در این تألیف شروع پیوست به موجب قضیه

Ва наси кули мо иўқии алмрء ба нафсау арзаи кутуби ?ла ба садақа , ҷиҳати астхлоси нафасу арз аз вазъи дибоҷа бар сиғтии мувофиқи одати он ҷамоат дар саноу атрои содоту кброи эшон ва агарчӣ он саёқати мухолифи ъқидту мбоини тариқати аҳли шариъат ва суннатаст чора набӯд , ба ин иллати китобро хутба бар ваҷҳи мазкӯр сохта шуд . Ва ба ҳукми онкии мазмуни китоби муштамил бар фаннӣ аз фунун ҳикматаст ва ба мувофиқату мухолифати мазҳабӣу нҳлтӣ таъаллуқ надорад , туллоби фавойидро бо ихтилофи ақоид ба мутолиаи он рағбат афтоду нусхаҳои бисёр аз он китоб дар миёни мардуми мунташири гашт , баъд азон чун лутфи кирдигор , ҷлти асмоўаҳ , ба воситаи анояти подшоҳи рӯзгор , ъмти мъдлтаҳ , ин бандаи сипоси дорро аз он мақоми ноМаҳмӯди махраҷӣ каромат кард , чунон ёфт ки ҷамъӣ аз аъёни аФозлу арбоби фазойили ин китобро ба шарафи мутолиаи худ мушарраф гардонида буданду назари ризои эшон рақам артзо барон кашида , хост ки дибоҷаи китобро ки бар саёқии ғайри маразӣ буд , бадал гирданд , то аз всмти онкӣ касе ба инкору тъиири мубодирати намояд , пеш аз вуқуф бар ҳақиқати ҳолу заруратӣ ки боис бӯда бар он мақол , бе мулоҳизаи маънии лаъли ?лаи узроу анати тлўм холӣ монад , пас ба мӯҷиби ин андешаи ин дибоҷаи бадали он тсдир кард . Агар арбоби насх ки бар ин калимот воқиф шаванд мФттҳи китобро бо ин тарз кунанд ба савоб наздиктар бошад , валлоҳи алмўФқу алмъин .

و نص کل ما یوقی المرء به نفسه و عرضه کتب له به صدقه، جهت استخلاص نفس و عرض از وضع دیباجه بر صیغتی موافق عادت آن جماعت در ثنا و اطرای سادات و کبرای ایشان و اگرچه آن سیاقت مخالف عقیدت و مباین طریقت اهل شریعت و سنت است چاره نبود، به این علت کتاب را خطبه بر وجه مذکور ساخته شد. و به حکم آنکه مضمون کتاب مشتمل بر فنی از فنون حکمت است و به موافقت و مخالفت مذهبی و نحلتی تعلق ندارد، طلاب فواید را با اختلاف عقاید به مطالعه آن رغبت افتاد و نسخه های بسیار از آن کتاب در میان مردم منتشر گشت، بعد ازان چون لطف کردگار، جلت اسماوه، به واسطه عنایت پادشاه روزگار، عمت معدلته، این بنده سپاس دار را از آن مقام نامحمود مخرجی کرامت کرد، چنان یافت که جمعی از اعیان افاضل و ارباب فضایل این کتاب را به شرف مطالعه خود مشرف گردانیده بودند و نظر رضای ایشان رقم ارتضا بران کشیده، خواست که دیباجه کتاب را که بر سیاقی غیر مرضی بود، بدل گرداند، تا از وصمت آنکه کسی به انکار و تعییر مبادرت نماید، پیش از وقوف بر حقیقت حال و ضرورتی که باعث بوده بر آن مقال، بی ملاحظه معنی لعل له عذرا و انت تلوم خالی ماند، پس به موجب این اندیشه این دیباجه بدل آن تصدیر کرد. اگر ارباب نسخ که بر این کلمات واقف شوند مفتتح کتاب را با این طرز کنند به صواب نزدیکتر باشد، والله الموفق و المعین.