Ба вақти мақоми қаҳистон дар хизмати ҳокими он буқъа , маҷлиси олии Носириддини абдураҳими ибни абии Мансур , тғмдаҳи аллоҳи брҳмтаҳ , дар аснои зикрӣ ки мерафт аз китоби алтҳораҳ ки устоди фозилу ҳакими комили Абӯалии Аҳмади бен Муҳамади бен ёқӯби Мускуяи хозини розӣ , сқии аллоҳи сроаҳу разии анҳуу أрзоаҳ , дар таҳзиби ахлоқ сохтааст ,у саёқати он бар эроди балиғтарин ишоратӣ дар фасеҳтарин иборатии пардохта , чунонкии ин се чаҳор байт ки пеш аз ин дар қитъа гуфта омадааст ба васфи он китоб нотиқаст :

به وقت مقام قهستان در خدمت حاکم آن بقعه، مجلس عالی ناصرالدین عبدالرحیم ابن ابی منصور، تغمده الله برحمته، در اثنای ذکری که می رفت از کتاب الطهاره که استاد فاضل و حکیم کامل ابوعلی احمد بن محمد بن یعقوب مسکویه خازن رازی، سقی الله ثراه و رضی عنه و أرضاه، در تهذیب اخلاق ساخته است، و سیاقت آن بر ایراد بلیغ ترین اشارتی در فصیح ترین عبارتی پرداخته، چنانکه این سه چهار بیت که پیش از این در قطعه گفته آمده است به وصف آن کتاب ناطق است:

Бо муҳаррири ин авроқ фармуд ки ин китоби нафисро ба табдили кисвати алфозу нақл аз забони тозӣ бо забони порсӣ , таҷдиди зикрӣ бояд кард , чаҳ агар аҳли рӯзгор ки бештар аз ҳиллӣаи адаб холӣанд аз мутолиаи ҷавоҳири маъонии чунон таълӣфӣ ба зинати фазилатӣ ҳоле шаванд эҳёии хайрӣ буд ҳар чаҳ тамомтар . Муҳаррири ин авроқи хост ки он ишоратро ба инқиёди талаққии намояд . Мъоўдти фикри сӯратии бикр бар хаёл арза кард , гуфт : маъонӣ бидон шарифӣ аз алфозӣ бидон латифӣ ки гӯйӣ қбоӣӣаст бар болои он дӯхта , слх кардан ва дар либоси иборатии воҳии насх кардани айни масх кардан бошад , ва ҳар соҳиби табъ ки барон вуқуф ёбад аз айби ҷӯӣу ғайбати гӯйӣ масӯн намонад . Ва дигар ки ҳар чанд он китоби муштамил бар шарифтарин бобӣаст аз абвоби ҳикмати амалӣ аммо аз ду қисми дигар холӣаст , яъне ҳикмати маданӣу ҳикмати манзилӣ ,у таҷдиди маросими ин ду рукн низ ки ба имтидоди рӯзгор андрос ёфта аст муҳимаст , ва бар муқтазои қазияи гузаштаи воҷибу лозим , пас أўлии онкии змт ба ӯҳдаи тарҷумаи ин китоб марҳӯн набошаду тқлди тоъатро ба қадари иститоати мухтасарӣ дар шарҳи тамомии ақсоми ҳикмати амалӣ бар сиблати ибтидо , на шеваи мулозимати иқтидо , чунонкии мазмуни қисмӣ ки бар ҳикмати халқӣ муштамил хоҳад буд хулосаи маъонии китоби устоди Абӯалии Мускуяро шомил буд , мураттаб карда ояд , ва дар қисми дигар аз ақволу орои дигари ҳукамои муносиби фани аввали нмтӣ тақрир дода шавад . Чун ин хотир дар замир маҷол ёфт , бар ӯ арза дошт , писандида омад . Пас ба ин мӯҷиб ҳар чанд хештанро манзалату пояи ин ҷуръат намедиду бад-ӣни азимат низ аз таъни тоъну вқиъти бдгўии халосии зиёдати сӯрат наме баст , аммо чун дар имзои он азми мболғтӣ тамом мефармуданд дар ин маънии шурӯи пайвасту бтўФиқи аллоҳи таъолӣ ба итмом расед , ва чун сабаби таълӣфи ақтроҳу ишорат ӯ раҳмаи аллоҳ буд китобро ахлоқи носирии номи ниҳод . Интизор ба карами ъмиму лутфи ҷсими бузургоне ки ба назар эшон бугзарад онаст ки чун бар хтоӣӣу саҳвӣ итилоъ ёбанд шарафи ислоҳ арзонӣ фармойанду тамҳиди узрро ба анъоми қабул талаққӣ кунанд аншоءи аллоҳ , таъолӣ .

با محرر این اوراق فرمود که این کتاب نفیس را به تبدیل کسوت الفاظ و نقل از زبان تازی با زبان پارسی، تجدید ذکری باید کرد، چه اگر اهل روزگار که بیشتر از حلیه ادب خالی اند از مطالعه جواهر معانی چنان تألیفی به زینت فضیلتی حالی شوند احیای خیری بود هر چه تمامتر. محرر این اوراق خواست که آن اشارت را به انقیاد تلقی نماید. معاودت فکر صورتی بکر بر خیال عرضه کرد، گفت: معانی بدان شریفی از الفاظی بدان لطیفی که گویی قبائی است بر بالای آن دوخته، سلخ کردن و در لباس عبارتی واهی نسخ کردن عین مسخ کردن باشد، و هر صاحب طبع که بران وقوف یابد از عیب جویی و غیبت گویی مصون نماند. و دیگر که هر چند آن کتاب مشتمل بر شریفترین بابیست از ابواب حکمت عملی اما از دو قسم دیگر خالی است، یعنی حکمت مدنی و حکمت منزلی، و تجدید مراسم این دو رکن نیز که به امتداد روزگار اندراس یافته است مهمست، و بر مقتضای قضیه گذشته واجب و لازم، پس أولی آنکه ذمت به عهده ترجمه این کتاب مرهون نباشد و تقلد طاعت را به قدر استطاعت مختصری در شرح تمامی اقسام حکمت عملی بر سبیل ابتدا، نه شیوه ملازمت اقتدا، چنانکه مضمون قسمی که بر حکمت خلقی مشتمل خواهد بود خلاصه معانی کتاب استاد ابوعلی مسکویه را شامل بود، مرتب کرده آید، و در قسم دیگر از اقوال و آرای دیگر حکما مناسب فن اول نمطی تقریر داده شود. چون این خاطر در ضمیر مجال یافت، بر او عرضه داشت، پسندیده آمد. پس به این موجب هر چند خویشتن را منزلت و پایه این جرأت نمی دید و بدین عزیمت نیز از طعن طاعن و وقیعت بدگوی خلاصی زیادت صورت نمی بست، اما چون در امضای آن عزم مبالغتی تمام می فرمودند در این معنی شروع پیوست و بتوفیق الله تعالی به اتمام رسید، و چون سبب تألیف اقتراح و اشارت او رحمه الله بود کتاب را اخلاق ناصری نام نهاد. انتظار به کرم عمیم و لطف جسیم بزرگانی که به نظر ایشان بگذرد آنست که چون بر خطائی و سهوی اطلاع یابند شرف اصلاح ارزانی فرمایند و تمهید عذر را به انعام قبول تلقی کنند انشاء الله، تعالی.