Шабӣ ки роҳи даҳуми оҳи оташи афшон ро

شبی که راه دهم آه آتش افشان را

зи дӯд сина кунам тираи чашми кайвон ро

ز دود سینه کنم تیره چشم کیوان را

Бабри табиби сдоъ аз серум ки ин дили риш

ببر طبیب صداع از سرم که این دل ریش

зи баҳри дард фидо кардааст дармон ро

ز بهر درد فدا کرده است درمان را

Магари ҳикояти тӯфон чу ашки мо бинӣ

مگر حکایت طوفان چو اشک ما بینی

Ки мо зи чашм биФкндаҳем тӯфон ро

که ما ز چشم بیفکنده‌ایم طوفان را

Ба қасди ҷони ман он кас ки мекашад шамшер

به قصد جان من آن کس که می‌کشد شمشیر

Нисори ханҷари хўнриз ӯ кунам ҷон ро

نثار خنجر خونریز او کنم جان را

Аҷаб набошад агар ташнаи ҷамоли ҳарам

عجب نباشد اگر تشنهٔ جمال حرم

зи оби дида лаболаб кунад биёбон ро

ز آب دیده لبالب کند بیابان را

Ба азми каъба чун маҳмили буруни баради муштоқ

به عزم کعبه چون محمل برون برد مشتاق

Бисӯзад аз нафаси оташини муғелон ро

بسوزد از نفس آتشین مغیلان را

Ту боди пои замини кӯбро ба ҷилва дар ор

تو باد پای زمین کوب را به جلوه در آر

Ки мо ба дида занем оби хоки майдон ро

که ما به دیده زنیم آب خاک میدان را

Магӯ бигӯӣ ки саргашта аз чаҳ май гардӣ

مگو بگوی که سرگشته از چه می‌گردی

Агар чунон ки ндонӣ бипурс чавгон ро

اگر چنان که ندانی بپرس چوگان را

Макун маломати хоҷу ки аз гули сад барг

مکن ملامت خواجو که از گل صد برگ

Маҷол сабр набошад ҳазордастон ро

مجال صبر نباشد هزاردستان را