Чаҳ касонанд ки дар қасди дил риш касонанд

چه کسانند که در قصد دل ریش کسانند

Бо ман хаста баронанд ки аз пеш баронанд

با من خسته برآنند که از پیش برانند

Май кашанд аз паии хешам ки бзории бкшндм

می کشند از پی خویشم که بزاری بکشندم

Ки маро то накашанд аз ғами хешами нрҳоннд

که مرا تا نکشند از غم خویشم نرهانند

Сабр талхасту табибони зи шукри ханда ӣ ширин

صبر تلخست و طبیبان ز شکر خنده ی شیرین

Ҳамчуи Фарҳоди бҷри шарбати заҳрами нчшоннд

همچو فرهاد بجز شربت زهرم نچشانند

Аикаҳ бар хастаи дилон май гузарӣ аз сари ҳишмат

ایکه بر خسته دلان می گذری از سر حشمت

Ҳеҷ доне ки шаби ҳиҷри ту чун ме гузаронанд

هیچ دانی که شب هجر تو چون می گذرانند

Гар туоне бъноит назарӣ кун ки заъифон

گر توانی بعنایت نظری کن که ضعیفان

Сабр аз он наргиси махмур тавоно натавонанд

صبر از آن نرگس مخمور توانا نتوانند

Чаҳ таматтуъ буд арбоби карамро зи тнъм

چه تمتّع بود ارباب کرم را ز تنعم

Гар насибии бгдоёни маҳалати нрсоннд

گر نصیبی بگدایان محلّت نرسانند

Биҷуз аз мардумаки дида агар ташнаи бимирам

بجز از مردمک دیده اگر تشنه بمیرم

Обами ин тайифа бе рӯй ту бар лаби нчконнд

آبم این طایفه بی روی تو بر لب نچکانند

Ончунон баста ӣ занҷири сари зулфи ту гаштам

آنچنان بسته ی زنجیر سر زلف تو گشتم

Ки ҳамаи халқи ҷаҳонами зи камандати нҷҳоннд

که همه خلق جهانم ز کمندت نجهانند

Орифон то ки биҷуз рӯй ту дар ғайр набенанд

عارفان تا که بجز روی تو در غیر نبینند

Шамъро чун ту бмҷлс биншинӣ бинишонанд

شمع را چون تو بمجلس بنشینی بنشانند

Ҷузи миёнати сар мўӣӣ нашносем валикин

جز میانت سر موئی نشناسیم ولیکن

Оқилони маънии ин нукта ӣ борӣк ндонанд

عاقلان معنی این نکته ی باریک ندانند

Хоҷу аз мғбчгон рӯй магардон ки азин рӯй

خواجو از مغبچگان روی مگردان که ازین روی

Аҳли дили мӯътакифи кӯй харобот Муғонанд

اهل دل معتکف کوی خرابات مغانند