Ваа ки аз дасти срзлФи сиёҳат чаҳ кашидаст

وه که از دست سر زلف سیاهت چه کشیده‌ست

Онки дуздида дар он дидаи хунхор ту дидаст

آنک دزدیده در آن دیده خونخوار تو دیده‌ست

Чун кашад васмаи камони ду камони хонаи абрӯат

چون کشد وسمه کمان دو کمان خانه ابروت

Гарчи пайвастаи камон бар ма ва хуршед кашидаст

گرچه پیوسته کمان بر مه و خورشید کشیده‌ست

Ҷуфти ин тоқ зумуррад шуд аз онруӣ чу гесу

جفت این طاق زمرد شد از آنروی چو گیسو

Тоқи фирӯза ӣ абрӯии ту пайвастаи хмидст

طاق فیروزهٔ ابروی تو پیوسته خمیده‌ست

Сар зулфат бибареданду биболот хуш афтод

سر زلفت ببریدند و به بالات خوش افتاد

ё раби он шеъри сияҳ бар қади хубат ки буридаст

یا رب آن شَعر سیه بر قد خوبت که بریده‌ست

Он хати сабз ки аз шамъи рахт дӯд баровард

آن خط سبز که از شمع رخت دود برآورد

Дӯди оҳист ки дар оташ рӯй ту раседаст

دود آهیست که در آتش روی تو رسیده‌ست

эй хуши он сайд ки вақте бкмнди ту дар афтод

ای خوش آن صید که وقتی به کمند تو درافتاد

Хуррами он мурғ ки рӯзии бҳўоӣ ту паридаст

خرّم آن مرغ که روزی به هوای تو پریده‌ست

Бодро бар сари кӯй ту маҷоласт ва маро нест

باد را بر سر کوی تو مجالست و مرا نیست

Хунаки он бод ки бар хоки сар кӯат вазидаст

خنک آن باد که بر خاک سر کوت وزیده‌ست

Рақамӣ чанд бсрхӣ ки равон дар қалам омад

رقمی چند به سرخی که روان در قلم آمد

Ашк шингарфӣ чашмаст ки барнома чакидаст

اشک شنگرفی چشمست که بر نامه چکیده‌ست

Хоҷу аз шавқи рахт бскаҳ кунад сайл фишонӣ

خواجو از شوق رخت بس که کند سیل فشانی

Ҳамаи пиромнш аз хӯни ҷигар лола дамидаст

همه پیرامنش از خون جگر لاله دمیده‌ست