Кас нест ки гуяд зи ман он тарки хторо

کس نیست که گوید ز من آن ترک ختارا

Гар рафт хтоӣӣ

گر رفت خطائی

Бози ой ки дорем таваққуъи зи ту ёро

باز آی که داریم توقع ز تو یارا

Бо ваъдаи вФоӣӣ

با وعده وفائی

Мндози баноми ман дили сӯхтаи филфил

منداز بنام من دل سوخته فلفل

Бар оташи рухсор

بر آتش رخسار

КоФтодаҳи дил аз дона ӣ мишкӣни ту мо ро

کافتاده دل از دانه ی مشکین تو ما را

Дар доми блоӣӣ

در دام بلائی

Имрӯзи манам чун хами абрӯии ту дар шаҳр

امروز منم چون خم ابروی تو در شهر

Монанди ҳилолӣ

مانند هلالی

То дидаам он сӯрати ангушти намо ро

تا دیده ام آن صورت انگشت نما را

Ангушти нмоӣӣ

انگشت نمائی

Бози ой ки сар дар қидмати бозаму ҷон ро

باز آی که سر در قدمت بازم و جان را

Дар пои самандат

در پای سمندت

Ҷўн май надиҳади дасти ман бесару по ро

جون می ندهد دست من بی سر و پا را

Ҷузи наъли баҳоӣ

جز نعل بهائی

Дар шаҳри шумо қоида бошад ки напурсанд

در شهر شما قاعده باشد که نپرسند

Аз ҳоли ғарибон

از حال غریبان

Охир чаҳ зиёни мамлакати ҳасани шумо ро

آخر چه زیان مملکت حسن شما را

Аз бесару поӣӣ

از بی سر و پائی

То чанд мухолифи занӣ эй мутриби хўшгўӣ

تا چند مخالف زنی ای مطرب خوشگوی

Дар парда ӣ ушшоқ

در پرده ی عشّاق

Бинавоз замонии ман бебаргу наво ро

بنواز زمانی من بی برگ و نوا را

Аз бонги нўоӣӣ

از بانگ نوائی

Зини пеши ниҳон чанд тавон доштани охир

زین پیش نهان چند توان داشتن آخر

Дар дили ғами ҳиҷрон

در دل غم هجران

Донам ки сироят кунад ин дарди нигоро

دانم که سرایت کند این درد نگارا

Як рӯзи бҷоӣӣ

یک روز بجائی

Дар зулмати Искандарам аз ҳасрати лаълат

در ظلمت اسکندرم از حسرت لعلت

Монандаи ӣ хоҷу

ماننده ی خواجو

Лекини чаканам чун набӯд маликати доро

لیکن چکنم چون نبود ملکت دارا

Дар хӯрд гдоӣӣ

در خورد گدائی