Чу дар гиреҳ фиканӣ он каманди парчин ро

چو در گره فکنی آن کمند پرچین را

Чу тоби турра ба ҳам барзании ҳамаи чин ро

چو تاب طرّه به هم برزنی همه چین را

Ба интизори хаёли ту ҳар шабӣ то рӯз

به انتظار خیال تو هر شبی تا روز

Гушӯдаам дар мқсўраҳ ӣ ҷаҳони байн ро

گشوده ام در مقصوره ی جهان بین را

Куҷои ту сайди ман хастаи дили шӯии ҳайҳот

کجا تو صید من خسته دل شوی هیهات

Магас чигуна тавонад гирифт шоҳин ро

مگس چگونه تواند گرفت شاهین را

Чу рӯй дӯст буд гӯи баҳору лолаи Марвӣ

چو روی دوست بود گو بهار و لاله مروی

Чаҳ ҳоҷатаст ба гули базми вису ромин ро

چه حاجت است به گل بزم ویس و رامین را

Ғаниматӣ шимуред эй бародарони азиз

غنیمتی شمرید ای برادران عزیز

Ба буии Юсуфи гмгштаҳи ибни ёмин ро

به بوی یوسف گمگشته ابن یامین را

Ба шуъла ӣ дами оташфишон , бар афрӯзам

به شعله ی دم آتشفشان ، بر افروزم

Чароғи маҷлиси ноҳиду шамъи парвин ро

چراغ مجلس ناهید و شمع پروین را

Агар з ғусса бимиранд булбулони чаман

اگر ز غصّه بمیرند بلبلان چمن

Чаҳ ғами шақоӣқи серобу барги насрин ро

چه غم شقایق سیراب و برگ نسرین را

Ба ҳоли зори ҷигари хастагони бозорӣ

به حال زار جگر خستگان بازاری

Чаҳ илтифот буд ҳазрати салотин ро

چه التفات بود حضرت سلاطین را

Равои мадор ки султони надидаи ҳеҷ гуноҳ

روا مدار که سلطان ندیده هیچ گناه

зи хайл хона баранд гадои мискин ро

ز خیل خانه براند گدای مسکین را

Маро ба теғ чаҳ ҳоҷат ки ҷон барафшонам

مرا به تیغ چه حاجت که جان برافشانم

Гуҳӣ ки бингарам он соиди нигорин ро

گهی که بنگرم آن ساعد نگارین را

Чаро маломат хоҷу кунӣ ки чун Фарҳод

چرا ملامت خواجو کنی که چون فرهاد

Ба пои дӯст дар афканди ҷони ширин ро

به پای دوست در افکند جان شیرین را