Бгўӣид эй рафиқони сорибон ро

بگوئید ای رفیقان ساربان را

Ки имшаб боз дорад корвон ро

که امشب باز دارد کاروان را

Чу гул берун шуд аз бустон чаҳ ҳосил

چو گل بیرون شد از بستان چه حاصل

зи ғулғули булбул фарёд хон ро

ز غلغل بلبل فریاد خوان را

Агар зини пеши ҷон май прўридм

اگر زین پیش جان می پروریدم

Кунун бадрӯд хоҳам кард ҷон ро

کنون بدرود خواهم کرد جان را

Бдорои сорибони маҳмил ки аз давр

بدارای ساربان محمل که از دور

Бубинами он маи номеҳрбон ро

ببینم آن مه نامهربان را

Дамӣ бар чашма ӣ чашмами фурӯди ой

دمی بر چشمه ی چشمم فرود آی

Кунун фурсати шумори оби равон ро

کنون فرصت شمار آب روان را

Гар он ҷони ҷаҳонро бози байнам

گر آن جان جهان را باز بینم

Фидоӣ ӯ кунам ҷону ҷаҳон ро

فدای او کنم جان و جهان را

Чу тир ар зонк берун шуд зи шастам

چو تیر ار زانک بیرون شد ز شستم

Нуҳуми пай бар паии он абрӯи камон ро

نهم پی بر پی آن ابرو کمان را

Шукр бар хештан хандад он моҳ

شکر بر خویشتن خندد گر آن ماه

Бшкр ханда бигушоед даҳон ро

بشکر خنده بگشاید دهان را

Чу рӯй дӯстон боғасту бустон

چو روی دوستان باغست و بستان

Биравӣ дӯстони байни бӯстон ро

بروی دوستان بین بوستان را

Чу май доне ки давронро бақо нест

چو می دانی که دوران را بقا نیست

Ғанимати дони ҳузури дӯстон ро

غنیمت دان حضور دوستان را