Аз мурғи саҳари нола ӣ шабгири баромад
از مرغ سحر ناله ی شبگیر برآمد
Вази тарафи чамани замзама ӣ зери баромад
وز طرف چمن زمزمه ی زیر برآمد
эй онки зи моҳати хат чун қӣри баромад
ای آنک ز ماهت خط چون قیر برآمد
Чун ҷазаъи ту аз ҳуққа ӣ тақдири баромад
چون جزع تو از حقه ی تقدیر برآمد
Баси нола ки аз ҷодӯии Кашмӣри баромад
بس ناله که از جادوی کشمیر برآمد
Ҷонои бшкри хандаи лабати оби шукри рехт
جانا بشکر خنده لبت آب شکر ریخت
Вази зулфи кажати ғолия бар барги самани бехат
وز زلف کژت غالیه بر برگ سمن بیخت
Чун хома ӣ наққоши азали нақш ту ангехт
چون خامه ی نقّاش ازل نقش تو انگیخت
Занҷири шаб аз фарқи ту айём дар овехт
زنجیر شب از فرق تو ایام در آویخت
То ин дили девонаи бзнҷири баромад
تا این دل دیوانه بزنجیر برآمد
Зонгаҳ ки дил аз зулфи ту маншур ҷунун хонд
زانگه که دل از زلف تو منشور جنون خواند
Ҷонрои ғамат аз қолаби дилгир бурун хонд
جانرا غمت از قالب دلگیر برون خواند
эй онки марои чашми ту дар варта ӣ хӯн хонд
ای آنک مرا چشم تو در ورطه ی خون خواند
эй бас ки сабо дар чамани ҳасан фусун хонд
ای بس که صبا در چمن حسن فسون خواند
То сарви сарафрози ту чун тири баромад
تا سرو سرافراز تو چون تیر برآمد
Хуршеди ҷамоли ту чу сари барзанад аз ҷайб
خورشید جمال تو چو سر برزند از جیب
Чун шамъ агарат пеш бимирам набӯд айб
چون شمع اگرت پیش بمیرم نبود عیب
эй аз даҳанати мондаи яқин дар ттқи риб
ای از دهنت مانده یقین در تتق ریب
Бар буии сари зулфи ту аз бодия ӣ ғайб
بر بوی سر زلف تو از بادیه ی غیب
Таъҷили кунони боди ҷаҳонгир бар омад
تعجیل کنان باد جهانگیر بر آمد
Чун бурқаъи шбгўни фалак аз рӯй ту багушӯд
چون برقع شبگون فلک از روی تو بگشود
Мишкӣни гиреҳ аз силсила ӣ мӯӣ ту багушӯд
مشکین گره از سلسله ی موی تو بگشود
Кори дилам аз сунбули ҳиндӯӣ ту багушӯд
کار دلم از سنبل هندوی تو بگشود
Андам ки сабои нофа ӣ гесуӣ ту багушӯд
آندم که صبا نافه ی گیسوی تو بگشود
Дӯд аз ҷигари сӯхта ӣ қӣри баромад
دود از جگر سوخته ی قیر برآمد
Оё ки чаҳ аз зулфи сиёҳ ту кашидам
آیا که چه از زلف سیاه تو کشیدم
Каз ҷумлаи ҷаҳони меҳри ҷамол ту гузидам
کز جمله جهان مهر جمال تو گزیدم
Чун ғамза ӣ ошиқи каши хўнриз ту дидам
چون غمزه ی عاشق کش خونریز تو دیدم
Аз суҳбати ҷони он нафас умед буридам
از صحبت جان آن نفس امید بریدم
Каз рзмгаҳи чашми ту такбири баромад
کز رزمگه چشم تو تکبیر برآمد
Мутриб чу наво мезанад аз парда ӣ наврӯз
مطرب چو نوا می زند از پرده ی نوروز
Хоҷу чаҳ кунад гар назанад оҳи ҷигари сӯз
خواجو چه کند گر نزند آه جگر سوز
Бози ой ки аз меҳри ту ?имааи длоФрўз
باز آی که از مهر تو ایماه دلافروز
Ҷони дасти занон дар расани зулфи ту ҳар рӯз
جان دست زنان در رسن زلف تو هر روز
Зини чоҳи гули олӯда ӣ дилгири баромад
زین چاه گل آلوده ی دلگیر برآمد