Дӯши он писари Кӯфагар чун бархест

دوش آن پسر کوفه گر چون برخاست

намекард ишоратам ки устод ӣнҷост

می کرد اشارتم که استاد اینجاست

Гуфтам зи ғамати ранги рухам чун зар шуд

گفتم ز غمت رنگ رخم چون زر شد

Гуфто ки басем кор мо гардад рост

گفتا که بسیم کار ما گردد راست