эй ғамати мурғи ошиёна ӣ дил

ای غمت مرغ آشیانه‌ی دل

Зулфу холи ту дому дона ӣ дил

زلف و خال تو دام و دانه‌ی دل

Наргиси нимаи масти махмурат

نرگس نیمه مست مخمورت

Бодаи нӯши шробхонаҳ ӣ дил

باده‌نوش شرابخانه‌ی دل

Бо сари зулфи тести пайвандаш

با سر زلف تست پیوندش

Зон мтўл буд фасона ӣ дил

زان مطوّل بود فسانه‌ی دل

Ростиро хато наме уфтад

راستی را خطا نمی‌افتد

Тири чашми ту бар нишона ӣ дил

تیر چشم تو بر نشانه‌ی دل

Ҳар чаҳ ҷони марои бхўни ҷигар

هر چه جان مرا بخون جگر

Ҷамъ гардад кунад равона ӣ дил

جمع گردد کند روانه‌ی دل

Дам бидам байн ки меравад берун

دم‌بدم بین که می‌رود بیرون

Сайли хунин аз остона ӣ дил

سیل خونین از آستانه‌ی دل

Хоб дар чашм ман наме ояд

خواب در چشم من نمی‌آید

Ҳар шаб аз оҳи ошиқона ӣ дил

هر شب از آه عاشقانه‌ی دل

Мутриб ишқ мезанад ҳар дам

مطرب عشق می‌زند هر دم

Чанг дар парда ӣ чғонаҳ ӣ дил

چنگ در پرده‌ی چغانه‌ی دل

Аикаҳи донеи забони мурғон ро

ایکه دانی زبان مرغان را

Бишинав аз мурғи ошиёна ӣ дил

بشنو از مرغ آشیانه‌ی دل

Дӯши азм шароб ме карданд

دوش عزم شراب می‌کردند

Бсбўҳӣ шитоб ме карданд

بصبوحی شتاب می‌کردند

Зуҳдро оби кор май бурданд

زهد را آبِ کار می‌بردند

Хокёни кор об ме карданд

خاکیان کار آب می‌کردند

Дрднўшони зи баҳри нақли сабӯҳ

دردنوشان ز بهر نُقل صبوح

Дили бирён кабоб ме карданд

دل بریان کباب می‌کردند

Моҳрӯёни зи ҷоми ёқӯтин

ماهرویان ز جام یاقوتین

Талаби лаъл ноб ме карданд

طلب لعل ناب می‌کردند

Абр бар офтоб май бастанд

ابر بر آفتاب می‌بستند

Меҳрро ма ниқоб ме карданд

مهر را مه نقاب می‌کردند

Хокро ҷуръа май чшониднд

خاک را جرعه می‌چشانیدند

Хокёнро хароб ме карданд

خاکیان را خراب می‌کردند

Ҷаъдро тоб ва печ ме доданд

جعد را تاب و پیچ می‌دادند

Ғамзаро ним хоб ме карданд

غمزه را نیم‌خواب می‌کردند

Дар шаби тираи моҳи як шабаҳ ро

در شب تیره ماه یک‌شبه را

Чашма ӣ офтоб ме карданд

چشمه‌ی آفتاب می‌کردند

Ҳар замон манеҳён олами ғайб

هر زمان مُنهیان عالم غیب

Сӯии ҷонам хитоб ме карданд

سوی جانم خطاب می‌کردند

Тарки ман машк бар саман ме зад

تُرک من مشک بر سمن می‌زد

Сипаҳи занг бар хутан ме зад

سپه زنگ بر ختن می‌زد

Зуҳра аз қалб ақрабаш ме тофт

زهره از قلب عقربش می‌تافت

АФъиши ҳалқа бар саман ме зад

افعیش حلقه بر سمن می‌زد

Лаъл дар пӯш ӯ ба дар пошӣ

لعل دُر پوش او به دُر پاشی

Таъна бар лؤлؤӣ адан ме зад

طعنه بر لؤلؤی عدن می‌زد

Гули рухсори зимрони пӯшиш

گل رخسار ضیمران پوشش

Ханда бар барг Настаран ме зад

خنده بر برگ نسترن می‌زد

То дили машки чин шикаста шавад

تا دل مُشکِ چین شکسته شود

Тоб дар зулф пуршикан ме зад

تاب در زلف پرشکن می‌زد

Бути соқии боби оташи ранг

بت ساقی بآب آتش رنگ

Об бар оташ ҳузн ме зад

آب بر آتش حزن می‌زد

намезад аз ҷоми обгуни мо ро

می زد از جام آبگون ما را

Оташи андари равон ва тан ме зад

آتش اندر روان و تن می‌زد

Ҷом май оби кори ман май барад

جام مـی آب کار من می‌برد

Бонги неи роҳи ақл ман ме зад

بانگ نی راه عقل من می‌زد

Ин навои мурғи хуши наво ме сохт

این نوا مرغ خوش‌نوا می‌ساخت

Венаи ғазали моҳи чанг зан ме зад

وین غزل ماه چنگ‌زن می‌زد

Меҳри рӯйиши нигари зи парда ӣ дил

مهر رویش نگر ز پرده‌ی دل

Пардаи афканда бар сароча ӣ гул

پرده افکنده بر سراچه‌ی گل

Бандаи ӣиро ки ӯ қабул кунад

بنده‌ئی را که او قبول کند

Пеши озодагон буд мқбл

پیش آزادگان بود مُقبل

Ҳар ки маҷнӯни зулф Лайлӣ нест

هر که مجنون زلف لیلی نیست

Набӯд назд ошиқони оқил

نبود نزد عاشقان عاقل

Аҳли сӯрат ба теғ кушта шаванд

اهل صورت به تیغ کشته شوند

Воҳли маънӣ ба ғайбати қотил

واهل معنی به غیبتِ قاتل

Рафт маҳбӯб ва мо чунин дар хоб

رفت محبوب و ما چنین در خواب

Оҳ аз он умри рафта бар ботил

آه از آن عمر رفته بر باطل

Корвон ҳар куҷо ки хайма занад

کاروان هر کجا که خیمه زند

Дар дилу чашм мо кунад манзил

در دل و چشم ما کند منزل

Моҳ маҳмил нишин ман як раҳ

ماه محمل نشین من یک ره

Гӯ бар андоз доман аз маҳмил

گو بر انداز دامن از محمل

Васлу ҳиҷрони ҳиҷоби роҳ ту анд

وصل و هجران حجاب راه تو اند

Бигузар аз ҳар ду то шӯии восил

بگذر از هر دو تا شوی واصل

Дӯш дар гӯши ҷон фурӯ мегуфт

دوش در گوش جان فرو میگفت

Ҳар дамами ҳотифии зи гӯшаи дил

هر دمـــم هاتفی ز گوشهٔ دل

Манам он ринди муфлиси қлош

منم آن رند مفلس قلّاش

Ки шудам дар ҷаҳон ба риндии фош

که شدم در جهان به رندی فاش

Остони рўби хона ӣ хумор

آستان‌روب خانه‌ی خمار

Муҳраи гардони ҳалқа ӣ авбош

مهره گردان حلقه‌ی اوباش

Ташна ӣ лаъли лаъибати соқӣ

تشنه‌ی لعل لعــبـت ســــاقی

Кушта ӣ чашми шоҳиди ҷмـош

کشته‌ی چشم شاهد جمّـاش

Ҳар ки рангам бидид нақш бихонад

هر که رنگم بدید نقش بخواند

Ки маро бар чаҳ сӯратаст маош

که مرا بر چه صورتست معاش

Мо гадоён хона пардозем

ما گدایان خانه پردازیم

Фориғ аз хонау барии зи фаррош

فارغ از خانه و بری ز فراش

Зуҳду тақвои хилофи мстўрист

زهد و تقوی خلاف مستوریست

Ту бирав масти гирд ва зоҳид бош

تو برو مست گرد و زاهد باش

Малик ҳастӣ бурун кун аз дили танг

ملک هستی برون کن از دل تنگ

Манзари подшоҳу ҷои қумош ?

منظر پادشاه و جای قماش؟

Аҳли сӯрати зи пайкари маснӯъ

اهل صورت ز پیکر مصنوع

Нақши бенанду аҳли дили наққош

نقش بینند و اهل دل نقاش

Чашми соқӣ ба ишва ме гуяд

چشم ساقی به‌عشوه می‌گوید

Бо ман лоуболии қлош

با من لاابالی قلّاش

Мо хроботиими ошиқу маст

ما خراباتییم عاشق و مست

Ҷони ширини ниҳода бар кафи даст

جان شیرین نهاده بر کف دست

Ҳалқаи гӯши бутатон дайр нишин

حلقه‌گوش بتـان دِیر نشین

Ҷуръаи нӯши Муғони бодаи параст

جرعه‌نوش مغان باده‌پرست

Панди беҳуда то ба кӣ ки кунун

پند بیهوده تا به‌کی که کنون

Корам аз даст рафту тир аз шаст

کارم از دست رفت و تیر از شست

Чашми таркони раҳ хато багушӯд

چشم ترکان ره خطا بگشود

Зулфи хубон дар савоб бибаст

زلف خوبان در صواب ببست

То абад кӣ ба ҳуш боз ояд

تا ابد کی به‌هوش باز آید

Ҳар ки бе худ шуд аз шароби аласт

هر که بی‌خود شد از شراب الست

намепрессатон з бода мадҳушанд

می پرستان ز باده مدهوشند

Орифон аз ҷамоли соқии маст

عارفان از جمال ساقی مست

Охир эй фитна ӣ замон биншин

آخر ای فتنه‌ی زمان بنشین

То нахезад фиғони з аҳл нишаст

تا نخیزد فغان ز اهل نشست

Гар набошад ҷаҳон ва ҳарчӣ дар ӯст

گر نباشد جهان و هرچه در اوست

Чун ту ҳастӣ ҳар ончӣ бояд ҳаст

چون تو هستی هر آنچه باید هست

Аз камони абрувони рӯҳонӣ

از کمان ابروان روحانی

Ин Нидо мерасад бадали пайваст

این ندا می‌رسد بدل پیوست

Дӯш чун ном ёр ме гуфтанд

دوش چون نام یار می‌گفتند

Васфи он глъзор ме гуфтанд

وصف آن گلعذار می گفتند

Нукта ӣ ҷонФзо чу оби ҳаёт

نکته‌ی جانفزا چو آب حیات

Зон лаб обдор ме гуфтанд

زان لب آبدار می گفتند

Қисса ӣ шоми ҷаъди пари чинаш

قصه‌ی شام جعد پُر چینش

Дар ҳад Зангбор ме гуфтанд

در حد زنگبار می‌گفتند

Сухани тори зулфи мишкӣнаш

سخن تار زلف مشکینش

Дар диёр ттор ме гуфтанд

در دیار تتار می‌گفتند

Сифати сӯрати нгоринш

صفت صورت نگارینش

Пеши сӯрат нигор ме гуфтанд

پیش صورت نگار می‌گفتند

Ҳоли сайлоби чашма ӣ чашмам

حال سیلاب چشمه‌ی چشمم

Бар лаб ҷӯйбор ме гуфтанд

بر لب جویبار می‌گفتند

Булбули ним масти шайдо ро

بلبل نیم‌مست شیدا را

Шамаи ӣӣ аз баҳор ме гуфтанд

شمه‌ئی از بهار می‌گفتند

Хабари хур ба зарра май бурданд

خبر خور به ذرّه می‌بردند

Қисса ӣ гул ба хор ме гуфтанд

قصه‌ی گل به خار می‌گفتند

Андалебони гулшани малакӯт

عندلیبان گلشن ملکوت

Бар сар шохсор ме гуфтанд

بر سر شاخسار می‌گفتند

Бози булбул ба бӯстон омад

باز بلبل به بوستان آمد

Буии анфос дӯстон омад

بوی انفاس دوستان آمد

Шоҳиди лола рӯй гули зи ҳарам

شاهد لاله‌روی گل ز حرم

БтФрҷ бглстон омад

بتفرج بگلستان آمد

Сарв бо таҳтаи банду банди гарон

سرو با تخته‌بند و بند گران

Ба чамани байн ки чун чмон омад !

به چمن بین که چون چمان آمد!

Чун хурӯси саҳари навои бардошт

چون خروس سحر نوا برداشت

Булбули маст дар фиғон омад

بلبل مست در فغان آمد

Шамъ мегуфт рамзӣ аз ғами дил

شمع می‌گفت رمزی از غم دل

Оташаш бар сар забон омад

آتشش بر سر زبان آمد

Ҷони ббўии ту аз ҳзираҳ ӣ қудс

جان ببوی تو از حظیره‌ی قدس

Сӯии ин тира хокдон омад

سوی این تیره خاکدان آمد

Мардуми дида чун лаб ту бидид

مردم دیده چون لب تو بدید

Дар дамаши об дар даҳон омад

در دمش آب در دهـــــان آمـــــد

Бо ту ҳеҷаш бадаст нест валек

با تو هیچش بدست نیست ولیک

Камарати чуст дар миён омад

کمرت چست در میان آمد

Рӯҳро аз даруни парда ӣ дил

روح را از درون پرده‌ی دل

Ин тараннум ба гӯш ҷон омад

این ترنّم به گوش جان آمد

Чун зи мурғи саҳар фиғон бархест

چون ز مرغ سحر فغان برخاست

Наъра аз ҷон ошиқон бархест

نعره از جان عاشقان برخاست

Наргиси нимаи маст хоб олуд

نرگس نیمه‌مست خواب‌آلود

Ба тамошоӣ бӯстон бархест

به تماشای بوستان برخاست

Чун миён туам бишуд зи канор

چون میان توام بشد ز کنار

Ин тани хокӣ аз миён бархест

این تن خاکی از میان برخاست

Аз даҳони ту дар гумон будам

از دهان تو در گمان بودم

Чун бигуфтӣ сухан гумон бархест

چون بگفتی سخن گمان برخاست

Дӯш гуфтам ки фитна гӯ бархез

دوش گفتم که فتنه گو برخیز

Сарви симини ман равон бархест

سرو سیمین من روان برخاست

Тири мижгон чу дар камони пайваст

تیر مژگان چو در کمان پیوست

Бонги зиҳ аз дил камон бархест

بانگ زه از دل کمان برخاست

Он замони кӯ дар анҷуман бинишаст

آن زمان کو در انجمن بنشست

Фитна ӣ охируззамон бархест

فتنه‌ی آخرالزمان برخاست

Ба ҳавои хаданги ғамза ӣ ӯ

به هوای خدنگ غمزه‌ی او

Мурғи ҷонами з ошён бархест

مرغ جانم ز آشیان برخاست

Чун ба дайри омадем ва бинишастем

چون به دِیر آمدیم و بنشستیم

Аз Муғон дам бидам фиғон бархест

از مغان دم‌بدم فغان برخاست

эй зи рӯяти ҷаҳон чу хулди барин

ای ز رویت جهان چو خلد برین

Чини зулфати нигорхона ӣ чин

چین زلفت نگارخانه‌ی چین

Абрӯят бар қамар кашида камон

ابرویت بر قمر کشیده کمان

Гесуят бар дилами гушӯдаи камӣн

گیسویت بر دلم گشوده کمین

Ҳар ки дар боғ бинадат гуяд

هر که در باغ بیندت گوید

Ки магари ҷнтсту ҳўролъин

که مگر جنّتست و حورالعین

Рафт Фарҳод ва ҳамчунон боқӣаст

رفت فرهاد و همچنان باقیست

Дар сараши шӯри шукри ширин

در سرش شور شکّر شیرین

Дишаб аз ҷоми ишқи масту хароб

دیشب از جام عشق مست و خراب

Бо сабӯҳии кунони дирншин

با صبوحی‌کنان دِیرنشین

Ҳамчуи исои бъзми олами ҷон

همچو عیسی بعزم عالم جان

Рух ниҳодем сӯии чархи барин

رخ نهادیم سوی چرخ برین

Бар дар дайри мӯътакифи дидем

بر در دِیر معتکف دیدیم

Ҳамчуи хоҷуи ҳазор бедилу дайн

همچو خواجو هزار بی‌دل و دین

Чун раседем дар манозили қудс

چون رسیدیم در منازل قدس

Дида ӣ шавқ бар ясору ямин

دیده‌ی شوق بر یسار و یمین

Ба дар дили шудем ва ҳалқа задем

به دَر دل شدیم و حلقه زدیم

Зу ҷавобӣ наомад алои ин

زو جوابی نیامد الّا این