Диҳед аз ман хабари он шоҳи хубонро ба пинҳонӣ
دهید از من خبر آن شاه خوبان را به پنهانی
Ки олам зинда шуд бор дигар аз абри Нитсаоне
که عالم زنده شد بار دگر از ابر نیسانی
Сафи назорагон дар интизораши чашм дар роҳанд
صف نظارگان در انتظارش چشم در راهند
Парии рӯйони ҳама ҷамъанду мутриб дар ғзлхўонӣ
پری رویان همه جمع اند و مطرب در غزلخوانی
Хиромону чмон бо сад ҳазорон ишвау дастон
خرامان و چمان با صد هزاران عشوه و دستان
Кунад ташрифро як дам ба саҳни гулшани арзонӣ
کند تشریف را یک دم به صحن گلشن ارزانی
Гудозад аз кафи пои лоларо марҳами доғи дил
گدازد از کف پا لاله را مرهم داغ دل
Наад доғи ғуломии лолаи рӯйонро ба пешонӣ
نهد داغ غلامی لاله رویان را به پیشانی
Баради тоб аз латофати тозаи гулҳои баҳорӣ ро
برد تاب از لطافت تازه گلهای بهاری را
Диҳад об аз хиҷолати навниҳолони гулистонӣ
دهد آب از خجالت نونهالان گلستانی
Ғуломи қад худ созад ҳамаи озодаи сарвон ро
غلام قد خود سازد همه آزاده سروان را
Диҳад шамшодро аз лофи раъноеи пушаймонӣ
دهد شمشاد را از لاف رعنایی پشیمانی
Кунад оканда аз рашки Рахши гулро ба хӯни дил
کند آکنده از رشک رخش گل را به خون دل
Кунад шармандаи товуси чаманро аз хиромоне
کند شرمنده طاووس چمن را از خرامانی
Шавад равшан ба дидори шарифаши дидаи наргис
شود روشن به دیدار شریفش دیده نرگس
Раҳад аз пои бӯсаши сунбултар аз парешоне
رهد از پای بوسش سنبل تر از پریشانی
Ба ваҷҳи доварӣу азми гашти гулистони имрӯз
به وجه داوری و عزم گشت گلستان امروز
Кунад гулзорро ғайрат физой боғи ризвонӣ
کند گلزار را غیرت فزای باغ رضوانی
Ки ҳаст андари назокати сахти бунёдаши басии муҳкам
که هست اندر نزاکت سخت بنیادش بسی محکم
зи навзодони бастонеу хубони шабистонӣ
ز نوزادان بستانی و خوبان شبستانی
зи иксўи дилбарон ҳар ҳафт карда бурқаъи афканда
ز یکسو دلبران هر هفت کرده برقع افکنده
Ҳама ҳастанд рашки хомаи суратгари Монӣ
همه هستند رشک خامه صورتگر مانی
зи дигари сӯ бдонсон шуд гулистони хурраму хандон
ز دیگر سو بدانسان شد گلستان خرم و خندان
Набошад ҳосили таҳрири васфаши ғайри ҳайвонӣ
نباشد حاصل تحریر وصفش غیر حیوانی
Ба калаки санъати орои муншии қудрати бадоеъҳо
به کلک صنعت آرا منشی قدرت بدایعها
Навишта бар ҳавошии чаман аз хати райҳонӣ
نوشته بر حواشی چمن از خط ریحانی
Бунафша мезанад бо холи ҷонони лофи ҳамрангӣ
بنفشه میزند با خال جانان لاف همرنگی
Гул шабнам зада бо рӯй дилдорони хуии афшонӣ
گل شبنم زده با روی دلداران خوی افشانی
Кунад рози даҳанро ғунчаи фоши оҳистаи оҳиста
کند راز دهن را غنچه فاش آهسته آهسته
Ба дида меганд наргиси ишоратҳои пинҳонӣ
به دیده میگند نرگس اشارتهای پنهانی
Раёҳин аз хату сунбули зи зулф дилбарон гуяд
ریاحین از خط و سنبل ز زلف دلبران گوید
Занад срўсҳӣ бо қади хубони лофи ҳмшонӣ
زند سروسهی با قد خوبان لاف همشانی
Ба рӯй барги гул ҳар қатра жола мечакад гӯйӣ
به روی برگ گل هر قطره ژاله می چکد گویی
Ки бар лаъли ямонии рустаи марвориди Аммонӣ
که بر لعل یمانی رسته مروارید عمانی
зи фарши сабзаи гулшан бар зумуррад мезанад таъна
ز فرش سبزه گلشن بر زمرد می زند طعنه
Бихандад дар шукуфтани лола бар ёқӯти румонӣ
بخندد در شکفتن لاله بر یاقوت رمانی
Дам аз эъҷоз исо мезанад боди саҳаргоҳӣ
دم از اعجاز عیسی می زند باد سحرگاهی
Нишон мебахшад аз эҳёии мўтии абри Нитсаоне
نشان می بخشد از احیای موتی ابر نیسانی
зи ҷӯши гиряи абри баҳорони гул ҳаме хандад
ز جوش گریه ابر بهاران گل همی خندد
Чу маъшӯқон бебок аз хурӯши ошиқи фонӣ
چو معشوقان بی باک از خروش عاشق فانی
Ҳазоронро ба буии гул , дигар раҳ дида шуд равшан
هزاران را به بوی گل، دگر ره دیده شد روشن
Басони чашми ёқӯб аз шамеми моҳи канъонӣ
بسان چشم یعقوب از شمیم ماه کنعانی
Самандарҳо шуданд аз сояи гули оташини обӣ
سمندرها شدند از سایه گل آتشین آبی
Вуҳуш бар зи лутфи гулистони гаштанди бастоне
وحوش بر ز لطف گلستان گشتند بستانی
Гулистони сабзу тӯтии сабзу хунёи сабз дар сабз аст
گلستان سبز و طوطی سبز و خنیا سبز در سبز است
Нкисоро куҷои зебад дар ин маҳфили хуши алҳонӣ
نکیسا را کجا زیبد در این محفل خوش الحانی
Ҳазорон гули шукуфтанад аз насими субҳ дар як дам
هزاران گل شکفتند از نسیم صبح در یک دم
Чу дилҳои мурӣдон аз нигоҳи қутби раббонӣ
چو دلهای مریدان از نگاه قطب ربانی
Чароғи офариниш , меҳри бурҷи донишу бениш
چراغ آفرینش، مهر برج دانش و بینش
Калиди ганҷи ҳикмат , махзани асрори субҳонӣ
کلید گنج حکمت، مخزن اسرار سبحانی
Маин раҳнамоён , шамъи ҷамъи авлиёии дайн
مهین رهنمایان، شمع جمع اولیای دین
Далели пешвоён , қиблаи аъёни рӯҳонӣ
دلیل پیشوایان، قبله اعیان روحانی
Убайдуллоҳ , шоҳи Деҳлавӣ каз илтифот ӯ
عبیدالله، شاه دهلوی کز التفات او
Диҳад санги сияҳи хосияти лаъли бадахшонӣ
دهد سنگ سیه خاصیت لعل بدخشانی
Эмоми авлиё , сайёҳи бидои худои бинӣ
امام اولیا، سیاح بیدای خدا بینی
Надими кибриё , сбоҳи дарёии худои доне
ندیم کبریا، سباح دریای خدا دانی
Яман шуд гӯиёи Ҳиндӯстон аз Ямани анфосаш
یمن شد گوئیا هندوستان از یمن انفاسش
Дамодам май дамад зу нФҳаҳи анфоси раҳмонӣ
دمادم می دمد زو نفحه انفاس رحمانی
Агар чаҳ мшлъстонш буд шаҳри ҷаҳони обод
اگر چه مشلعستانش بود شهر جهان آباد
Вале аз машъалаш аз қоф то қофаст нӯронӣ
ولی از مشعلش از قاف تا قاف است نورانی
зи ақсои хто то ғояти мағриби замини имрӯз
ز اقصای ختا تا غایت مغرب زمین امروز
Набошад ҳечкас монанди ӯ аз навъи инсонӣ
نباشد هیچکس مانند او از نوع انسانی
зи хуршед камолаш нест ҷузи хафоаш бе баҳра
ز خورشید کمالش نیست جز خفاش بی بهره
Биҷуз аҳвал набинад кас дар ин олами варои сонӣ
بجز احول نبیند کس در این عالم ورا ثانی
Пас аз мазҳари биҷузи вай дар замир кас нашуд мзмр
پس از مظهر بجز وی در ضمیر کس نشد مضمر
Кмолотӣ ки зоҳири гашт бар қиўми раббонӣ
کمالاتی که ظاهر گشت بر قیوم ربانی
Нзибди меҳрро бо файз ӯ лофи ҷаҳонгирӣ
نزیبد مهر را با فیض او لاف جهانگیری
Набошад чархро бо қадар ӯ имкони ҳмшонӣ
نباشد چرخ را با قدر او امکان همشانی
Набошад бодро дар ҳазраташи тоби сбкрўҳӣ
نباشد باد را در حضرتش تاب سبکروحی
Набошад кӯҳро бо ҳимматаши ҳади гронҷонӣ
نباشد کوه را با همتش حد گرانجانی
Сабақи гӯйони собиқгар дар ин айём ме буданд
سبق گویان سابق گر در این ایام می بودند
Ба маҳфил менишастандаш ба ҷони баҳри сабақи хуоне
به محفل می نشستندش به جان بهر سبق خوانی
Сафари андари ватани кори муқӣмон дараш бошад
سفر اندر وطن کار مقیمان درش باشد
Барояшон нагзарад бе хилвати андари анҷумани онӣ
برایشان نگذرد بی خلوت اندر انجمن آنی
Ба ҷанби нисбати ғрои он қавми саодатманд
به جنب نسبت غرای آن قوم سعادتمند
Надорад ҳуши дардам бо назари андари қадами шоне
ندارد هوش دردم با نظر اندر قدم شانی
Бузургоне ки сад дафтар маориф гуфтаанд аз бар
بزرگانی که صد دفتر معارف گفته اند از بر
Ба наздикаш ҳама ҳастанд атфоли дабистонӣ
به نزدیکش همه هستند اطفال دبستانی
Басӣ чун қутби бастомӣ ва Мансураст дар кӯяш
بسی چون قطب بسطامی و منصور است در کویش
Ано алҳақ бар забон ҳаргиз намеронанду субҳонӣ
انا الحق بر زبان هرگز نمی رانند و سبحانی
зи ақтоби ҷаҳони даъвии ҳмшониш май зебад
ز اقطاب جهان دعوی همشانیش می زیبد
Сҳоро гар сазад бо меҳри тобони лофи Рахшоне
سها را گر سزد با مهر تابان لاف رخشانی
Чунон арвоҳ зорӣ шуд зи рӯҳонияташи деҳлӣ
چنان ارواح زاری شد ز روحانیتش دهلی
намегардад ба гирди қалъа ӯ фикри инсонӣ
نمی گردد به گرد قلعه او فکر انسانی
Агарчӣ коФрстон аст бошад аз вуҷӯд ӯ
اگرچه کافرستان است باشد از وجود او
Биҳишт ва ин сухан набӯд хилофи наси қуръонӣ
بهشت و این سخن نبود خلاف نص قرآنی
Басии пажмурдагӣҳо буд гулзори ҳидоят ро
بسی پژمردگیها بود گلزار هدایت را
Дигар раҳи зобр Физтш ёфт сарсабзии варӣоне
دگر ره زابر فیضتش یافت سرسبزی وریانی
Агар меъмори лутфаши қасри имонро дар ин охир
اگر معمار لطفش قصر ایمان را در این آخر
Асос аз нави нбстӣ , рӯй биниҳодӣ ба вайронӣ
اساس از نو نبستی، روی بنهادی به ویرانی
Маро нодида бошад бо сари кӯяши сару корӣ
مرا نادیده باشد با سر کویش سر و کاری
Пас аз дидани ироқиро набад пои пери миллатоне
پس از دیدن عراقی را نبد پا پیر ملتانی
Басӣ тавбих карданд аҳли турону хуросонам
بسی توبیخ کردند اهل توران و خراسانم
Ба дорулкуфр рафтан чун писандигар мусулмонӣ
به دارالکفر رفتن چون پسندی گر مسلمانی
Ба деҳлии зулмат куфр аст гуфтанд ва ба дил гуфтам
به دهلی ظلمت کفر است گفتند و به دل گفتم
Ба зулмати рӯ агар дар ҷустуҷӯии оби ҳайвонӣ
به ظلمت رو اگر در جستجوی آب حیوانی
Нашуд бо тӯли суҳбати зи авлиёии Ясрибу бтҳо
نشد با طول صحبت ز اولیای یثرب و بطحا
Муяссари ончӣ аз вай шуд марои нодбдаҳи арзонӣ
میسر آنچه از وی شد مرا نادبده ارزانی
Ба ҷони шўбндаҳаш эй онкӣ май хоҳӣ шудани озод
به جان شوبنده اش ای آنکه می خواهی شدن آزاد
зи тсўилоти нафсонӣу талбисоти шайтонӣ
ز تسویلات نفسانی و تلبیسات شیطانی
Дар ангушт ар бкрдии сахраи рӯзии хотами аҳдаш
در انگشت ار بکردی صخره روزی خاتم عهدش
Ба мӯрӣ кӣ харидии ҳосили малики сулаймонӣ
به موری کی خریدی حاصل ملک سلیمانی
Ба бадбахтии худ шояд ки хӯн гиряд сияҳи бахтӣ
به بدبختی خود شاید که خون گرید سیه بختی
Дар он кӯйаст ва дорад майли сӯии олами фонӣ
در آن کوی است و دارد میل سوی عالم فانی
Лӣимӣ гуфт ман дар ҳиндаму ншносмш , гуфтам
لئیمی گفت من در هندم و نشناسمش، گفتم
Магари нақли Абуҷаҳлу Муҳамадро наме доне
مگر نقل ابوجهل و محمد را نمی دانی
зи бандаи хокрўбон дарашро боди сад зинҳор
ز بنده خاکروبان درش را باد صد زنهار
з каф ндиҳанд он эксири аъзамро ба осонӣ
ز کف ندهند آن اکسیر اعظم را به آسانی
Таманноӣ қабулаш дорам ва донам ки нои аҳлам
تمنای قبولش دارم و دانم که نا اهلم
Мадад ё рӯҳи шоҳи Нақшбанду ғўси гӣлонӣ
مدد یا روح شاه نقشبند و غوث گیلانی
Сагам , аз саги басии камтар , ту наҷми аддӣни сифати ҷоно
سگم، از سگ بسی کمتر، تو نجم الدین صفت جانا
Бад-ӣн саг бингар аз рӯй карами зонсон ки майдонӣ
بدین سگ بنگر از روی کرم زانسان که میدانی
Гурезон аз наҳифи бози нафасами съўаҳи сони сӯят
گریزان از نهیب باز نفسم صعوه سان سویت
Зиҳии давлат ба лутфи ин съўаҳро гар бозгардоне
زهی دولت به لطف این صعوه را گر بازگردانی
Ба худ кун ошно чун кардем аз хеши бегона
به خود کن آشنا چون کردیم از خویش بیگانه
Атоӣ Аҳмадӣ фармо чу мо кардем салмонӣ
عطای احمدی فرما چو ما کردیم سلمانی
Бдонсон мазҳарӣ шуд ҷони пакети ҷони ҷонон ро
بدانسان مظهری شد جان پاکت جان جانان را
Ба чашми аҳли байташи ин замони худ ҷони ҷононе
به چشم اهل بیتش این زمان خود جان جانانی
зи ҷоми файз худ кун холиди дармондаро сероб
ز جام فیض خود کن خالد درمانده را سیراب
Ки ӯ лаби ташна тӣааст ва ту дарёии эҳсонӣ
که او لب تشنه تیه است و تو دریای احسانی