эй зада кӯси шаҳаншоҳӣ бар айвони қадам

ای زده کوس شهنشاهی بر ایوان قدم

Ҳар ду олам бар сифот ҳастӣ зотати илм

هر دو عالم بر صفات هستیِ ذاتت علم

Оҷиз аз дараки камолати ақли асҳоби хирад

عاجز از درک کمالت عقل اصحاب خرد

Қосир аз зайли ҷалолати дасти арбоби ҳамм

قاصر از ذیل جلالت دست ارباب همم

Аз шароби раҳматат ҳар ҷуръа ӣӣ оби ҳаёт

از شراب رحمتت هر جرعه یی آب حیات

Вази хароботи ҳавоят ҳар суфолии ҷоми ҷам

وز خرابات هوایت هر سفالی جام جم

Инсу ҷон аз ҷоми шавқати сар ба сармасти аласт

انس و جان از جام شوقت سر به سرمست الست

Баҳру кон аз файзи ҷавдати ғарқи дарёии нъм

بحر و کان از فیض جودت غرق دریای نعم

Аз атояти қатраи гавҳари баста дар коми садаф

از عطایت قطره گوهر بسته در کام صدف

Ваз наҳайбат хӯни дили афсурда дар шохи бқм

وز نهیبت خون دل افسرده در شاخ بقم

Бо нФоз ҳукм туаст аз меҳру маи овехта

با نفاذ حکم توست از مهر و مه آویخته

Рӯзу шаби қандили симу зар бар ин нилӣ хем

روز و شب قندیل سیم و زر بر این نیلی خیم

Он ҷҳондории ту каз хилвати сарои ҳикматат

آن جهانداری تو کز خلوت سرای حکمتت

Ду саропардаи сети субҳу шом аз нуру зулм

دو سراپرده ست صبح و شام از نور و ظلم

Бар дар қасри ҷалолати посбонӣ беш нест

بر در قصر جلالت پاسبانی بیش نیست

Шаҳсавори меҳр яъне хусрави анҷуми ҳашам

شهسوار مهر یعنی خسرو انجم حشم

То ба гирди нуқтаи амрат ба сар гардад фалак

تا به گرد نقطهٔ امرت به سر گردد فلک

Рост чун паргори каҷ рӯ кардааст аз сари қадам

راست چون پرگار کج رو کرده است از سر قدم

Аз сумуми оташи қаҳри ту дар саҳрои чин

از سموم آتش قهر تو در صحرای چین

Хӯн дил меҷӯшад андари нофи оҳӯи дам ба дам

خون دل می جوشد اندر ناف آهو دم به دم

Аз паии тасхири дилҳо бастаи дасти қудратат

از پی تسخیر دلها بسته دست قدرتت

Бар баёзи чеҳраи хубони зи мшги чини рақам

بر بیاض چهرهٔ خوبان ز مشگ چین رقم

Дили зи тоби меҳри равшани баҳр он шуд субҳ ро

دل ز تاب مهر روشن بهر آن شد صبح را

Каз раҳи сидқ ва сафо зад дар раҳи шавқати қадам

کز ره صدق و صفا زد در ره شوقت قدم

То кам ва беш аз ҳисоби солу ма равшан шавад

تا کم و بیش از حساب سال و مه روشن شود

намешавад ҳар моҳи қурси ма ба амрат беш ва кам

می شود هر ماه قرص مه به امرت بیش و کم

Аз ҳаводории лутфати кори сарви боғи рост

از هواداری لطفت کار سرو باغ راست

Вази таманнои суҷудати қомати миҳроби хам

وز تمنّای سجودت قامت محراب خم

Калаки санъат зон даҳони дилбаронро нақши баст

کلک صنعت زان دهان دلبران را نقش بست

Каз вуҷӯди он тавон воқиф шуд аз сари адам

کز وجود آن توان واقف شد از سرّ عدم

Дӯстону душманонро гоҳи ташрифу итоб

دوستان و دشمنان را گاه تشریف و عتاب

Лутф ва қаҳрат медиҳад хосияти трёқу сам

لطف و قهرت می دهد خاصیّت تریاق و سم

Гуҳи азизиро ба икдм мекунӣ хору залил

گه عزیزی را به یکدم می کنی خوار و ذلیل

Гоҳи хориро ҳамесозӣ азизу муҳтарам

گاه خواری را همی سازی عزیز و محترم

Баъди азин моу сиришки хӯн ки фардо бар дарат

بعد ازین ما و سرشک خون که فردا بر درت

Бедилонро обрӯе нест ҷуз ашк надам

بیدلان را آبرویی نیست جز اشک ندم

Гарчи ғамгинанд хосу ом аз хавфи гуноҳ

گرچه غمگین اند خاص و عام از خوف گناه

Лек чун лутфи ту омаст аз гунаҳи корӣ чаҳ ғам

لیک چون لطف تو عام است از گنه کاری چه غم

Подшоҳои неку бад чун банда хос тавонад

پادشاها نیک و بد چون بندهٔ خاص تواند

Бар гуноҳи ҷумлаи бахшой ва бар ин ошуфтаи ҳам

بر گناه جمله بخشای و بر این آشفته هم

Бар хаёлии хати афвии каш ки ӯ девонае сет

بر خیالی خطّ عفوی کش که او دیوانه‌ای‌ست

Чун ба девон ҳисобат нест бар маҷнӯни қалам

چون به دیوان حسابت نیست بر مجنون قلم