Гар з меранг набӯдӣ гули серобаш ро

گر ز می رنگ نبودی گل سیرابش را

Шева мастӣ нашудӣ наргиси пари хобаш ро

شیوه مستی نشدی نرگس پر خوابش را

Мо чунин ғарқа ба хӯн аз паии онеми зи ашк

ما چنین غرقه به خون از پیِ آنیم ز اشک

Ки дар аввал нагирифтем сари обаш ро

که در اوّل نگرفتیم سرِ آبش را

Оҳи гарм аз сабаби онкии маро бе сабабӣ

آه گرم از سبب آنکه مرا بی سببی

Сӯхт , ёрб ту насозӣ дигар асбобаш ро

سوخت، یارب تو نسازی دگر اسبابش را

Тоқ абрӯ бинмо гӯша нишинро нафасӣ

طاق ابرو بنما گوشه نشین را نفسی

То ки дарҳам шаканд гӯшаи миҳробаш ро

تا که درهم شکند گوشهٔ محرابش را

эй сабогар зи хаёлии дили ҷамъат ҳавас аст

ای صبا گر ز خیالی دلِ جمعت هوس است

Бар гул ошуфта макун сунбули серобаш ро

بر گُل آشفته مکن سنبل سیرابش را